Zonet is me nog maar eens bevestigd dat kinderen duidelijk niet te onderschatten zijn als het gaat over sterke emoties. Yana heeft het er al een tijdje moeilijk mee dat ik ‘als ik een oma zal zijn’ zal doodgaan. En ook al probeer ik met veel liefde uit te leggen dat die tijd nog veraf is en dat ik zelfs nog een overgrootmoeder kan worden, toch denk ik dat dat voor haar heel moeilijk te vatten is. Ze heeft ook al hele goeie voornemens gemaakt en afspraken ‘afgedwongen’: ze wil graag dat ik -als zij een mama is- elke dag op bezoek kom. En als ik dan jarig zal zijn, zal ze altijd komen. Behalve als ze ziek is, zoals mémé, dan moet Niki haar komen halen zodat ze erbij kan zijn. Echt, haar woorden kwamen recht uit haar hart en ze worstelt duidelijk met wat er rond haar gebeurt: mémé die ziek is en nooit meer (wat zijn die woorden ontzettend moeilijk te schrijven) beter zal worden, marraine (de mama van mémé) die -al jaren- in een home zit, mijn grootmoeder die in een rolstoel zit nu, bompa Willy die ze nooit heeft gekend.
Maar is het zo raar dat een kind van 4,5 moeite heeft met het verwerken van al die dingen? Voor een volwassene is het al vechten om boven water te blijven…
Weet, lieve Yana, dat we sterker worden door de tegenslagen en groeien door liefde te geven en te krijgen.
– naar mijn handtas verwijzen als ‘de vuilbak’. En zo weten we weeral dat kinderen dus echt wel àlles oppikken.
), speldjes en staartjes erin. Tja, ze moeten ergens starten hé. 
)
