De 4 dames die op de één of andere manier altijd wel iets tegen elkaar te vertellen hebben… En geloof me, vertellen kunnen ze!!! Niet te geloven dat ze elkaar gemiddeld dan nog eens zo’n 5 à 6 dagen per week zien… 
Tja, dan vraag je je af van waar ze dat tateren toch hebben?!
Hoe dan ook: fijn dat ze zo goed met elkaar kunnen opschieten…
Elke keer dat er op de camping iets te doen was met of voor kinderen, stonden onze twee dames te popelen om mee te doen… of het nu op, naast of zonder podium was, of het nu overdag of zeer laat op de avond was, …. Eén van de musicals waar ze - meerdere keren trouwens – in mee hebben gedaan was Annie…
Kijk mee op: Video van de Annie meisjes en de Annie jongen
Featuring: van links naar rechts vooraan Morgane, Yana, Niki en achteraan Matthias en Merith
Niki komt vanochtend naar boven: mama, de sint is geweest maar hij heeft alleen maar jongensdingen gebracht want het is iets voor jongens…. Ze vertelt hetzelfde nog eens tegen haar zus… En dan, maar ja, dat zullen we ook wel leren leuk vinden hé… (Noot: vond ik een zeer fijne positieve opmerking!)
Wij naar beneden met z’n drietjes… en inderdaad, op tafel staat wat speelgoed, de schoenen van de kids zijn gevuld en er liggen 2 briefjes bij.
Briefje 1: voor Kyllian, van Sinterklaas
Dan maakt Niki de bedenking: ah ja maar Pé zal dit gebracht hebben (en Yana beaamt), ah ja want die chocoladen Sint heeft ook een brilletje op, ah ja en Pé weet dat natuurlijk. (Slik)
Briefje 2: een langer briefje waarin de Sint hulp vraagt aan Niki en Yana om die dozen naar Kyllian te brengen. De kadootjes voor de dames volgen binnen een paar daagjes… De Sint bedankt Yana ook voor haar mooie tekening…
De kinderen vinden het geweldig hoor… dat ze zo al mogen zorgen voor de kadootjes van Kyllian. En ik vind het super dat ze aanvaarden – zonder gezeur of zonder wenen – dat de Sint al wel iets voor hun neefje heeft gebracht maar nog niet voor hun. Alleen vraag ik me af, als vandaag opnieuw Pé aan de Sint werd gelinkt hoe lang heel het verhaal hier nog stand zal houden… Opnieuw: to be continued…
Het is weer die tijd van het jaar… Overal komt er wel een Sint opduiken en die zien er toch niet helemaal hetzelfde uit. Dat op zich, daar gaan de kinderen nogal losjes over… Maar wat als ze op school tijdens het langverwachte sinterklaasfeestje een Sint tegenkomen die:
Wel, dan is dat Pé. Dus mama, Sinterklaas was Pé!
Nu, ik was op voorhand -gelukkig- al verwittigd over ‘de grote herkenning’ dus ik had al wat mogelijke antwoorden in mijn hoofd… zonder daarbij te moeten liegen. Want ook al klinkt het misschien onnozel, echt staalhard liegen wil ik eigenlijk ook niet doen… Maar Niki stelt helemaal geen vragen. Ze geeft gewoon het feit mee: ‘de Sint was Pé’. Ik probeerde erop in te gaan – zo van ‘tiens, hé, hoe kan dat nu?’ maar geen reactie naast het statement ‘de Sint was Pé, want bomma was daar zonder Pé en de Sint had een bril en dat heeft hij anders niet en hij klonk net als Pé.’
Wat doe je dan? Ga je er toch tegenin? Zet je toch nog aan tot verder nadenken (met het gevaar dat je de hele magie ontmijnt)? Ze heeft daar voor de rest dus absoluut geen enkele vraag bijgesteld. De Sint op zich bestaat nog wel, maar deze was dus overduidelijk Pé.
Nu ja, kan je haar ongelijk geven? Slimme meid, denk ik dan. Uiteraard had ze overschot van gelijk!
En ik? I rest my case… Al houd ik in mijn achterhoofd: to be continued… 
