Heel even kort: vandaag bleek de dag toch al iets meer uitdaging te brengen voor Yana. “Er waren toch al meer werkjes nu”. Gaat de goede kant op dus 
.
De eerste les op de kunstacademie was ook een meevaller, voor allebei. Al had ik nu wel kunnen denken dat knutselen, tekenen ed absoluut geen probleem zouden vormen, integendeel. Doodvermoeide maar happy kids dus… 
Voor zesjarigen is twee maand vakantie duidelijk véél te lang gebleken… Zeg nu zelf, twee maanden zonder vriendjes (ook al kwamen er wel eens vriendjes spelen of zagen ze vriendjes op de speelpleinwerking of op Grabbelpas, dat is blijkbaar niet hetzelfde) is op zich al onmenselijk en om dan nog eens twee maanden te moeten wachten vooraleer ze écht kunnen leren lezen en schrijven dat is duidelijk zeer ondraaglijk. Weken hebben ze uitgekeken naar DE EERSTE SCHOOLDAG… elke dag opnieuw: ‘is het nu nog lang?’
Vooral de laatste week zat ik vol spanning mee af te tellen, al was het maar in het vooruitzicht terug twee iets minder hyperkinetische kinderen in huis te hebben… Wat zaten die vol energie de laatste week… compleet in overdrive.
Het verdicht na de eerste schooldag: Niki vond het wel ok, Yana niet echt want ze wilde meer werkjes krijgen en minder naar het toilet moeten gaan (haar woorden, niet de mijne ). Hm, is dat dan een anticlimax? Volgens mij wilden ze direct al vanaf dag één er volop invliegen om nu EINDELIJK dat lezen, schrijven en rekenen helemaal onder de knie te krijgen (ook al kan dat qua snelheid nog tegenvallen want ze kunnen dat allebei al een beetje).
Neemt niet weg dat ze vanochtend wel stonden te springen op de speelplaats samen met al hun vriendjes… Zo erg zal het dan niet geweest zijn zeker?
Nu zijn het officieel kleuters-af… Toch een emo-momentje voor de mama…
Wist je dat:
Wat een dolenthousiaste meiden kwamen er daarstraks thuis van school! Niemand minder dan Sinterklaas en zijn zwarte Piet waren op bezoek geweest op school. Een kadootje, wat snoep en extra liedjes in hun ondertussen rijk gevuld repertoire… Foto’s zijn er (nog?) niet aangezien het feest enkel voor de kinderen bedoeld is… maarre toch één iets dat oneerlijk was hoor…
Beide kids: ‘Mama, weet je wie daar ook was? Bomma! Waarom mag zij wel komen en jij niet? Da’s toch nie eerlijk hé mama! En waar was Pé dan? Want die was er niet bij… Zwarte piet was wel een zotte. Die deed gekke dingen. Hij had de staf van Sinterklaas gepakt en hij zwaaide terwijl het nog niet tijd was om weg te gaan en bla bla bla’
(Nvdr: ‘blablabla’ = ‘enz maar ik heb geen zin om dat allemaal uit te leggen’)
Mama: “Wel lieve schatjes, bomma mocht er inderdaad als enige wel bij zijn en had daar een goede reden voor. En ook al heb je pé niet gezien, toch was hij daar ook! Pé zat vooraan in die grote mooi versierde stoel. Misschien kon je hem niet zien doordat hij een beetje verkleed was… Ja ja meiden, pé was verkleed als Sinterklaas, net zoals hij al jaren verkleed Sinterklaas speelt en de kindjes van De Zonnebloem kadootjes uitdeelt.”
Heb ik dat echt gezegd en zomaar die magie rond Sinterklaas doorbroken? Nee natuurlijk niet! Maar in mijn hoofd kwam die tekst ineens heel vlot en snel voorbij. Dus daarom schrijf ik dit nu al eventjes neer zodat je dat allebei binnen x aantal jaar kan nalezen.
Maar tot dat moment: blijven jullie nog maar lekker geloven in een magische wereld. Daar is niets mis mee, integendeel! Fantasie is een eigenschap die sommige volwassenen ook nog zouden kunnen gebruiken.
Al vraag ik me af hoe lang het duurt vooraleer Yana de Sint wegredeneert.
Na een eerste ‘Mama, bestaat de Sint wel echt?’ een aantal maanden geleden, klonk het gisteren zo bij het Sinterklaasbezoek in het buurthuis:
‘Mama, dat is niet de echte Sinterklaas. Die ziet er helemaal niet zo uit als de echte.’
En dan: ‘En dat is ook niet de echte zwarte Piet hoor mama, daar is iets niet juist aan.’
Hm, tja. Dat zijn zo van die momenten… Ik heb geen zin om een heel verhaal op te disselen want dat gaat me te ver. Wat ik wel ok vind, is om suggesties te doen dus dat heb ik bij deze geprobeerd.
Ik: ‘misschien is het een hulpsint?’
Yana: ‘ja dat zal het zijn. Want de Sint kan natuurlijk niet overal zijn hé mama?’
En voilà, voorlopig subtiel opgelost. Wordt ongetwijfeld vervolgd…
Fotootjes bij de Sint in het buurthuis:
Niki bij de Sint
Yana bij de Sint
Wat is het toch lastig om van je hart een steen te maken. Wat is het moeilijk om bij een standpunt te blijven waarvan je beseft dat dat op lange termijn waarschijnlijk het beste is, maar waarmee je kids het nu op dit eigenste moment zo ontzettend moeilijk hebben. Ouder zijn is een werkwoord, ook in de zin dat je nu al een klein beetje werkt en voorbereidt op het latere leven… Maar dat wilt niet zeggen dat het niet verdomd moeilijk kan zijn.
Ik heb het er al een aantal keer over gehad… Eén van de uitdagingen – voor mij persoonlijk toch – bij het opvoeden van een tweeling (eigenlijk een woord dat ik bijna nooit in de mond neem, misschien wat raar?) is hen bewust maken van het unieke van elk van hen. Elk kind is een eigen individu. Van in het begin is dat iets dat zowel Sean als ik ontzettend belangrijk vonden.
In de baby- en peutertijd kwam het er bij ons vooral op neer om zelf het goede voorbeeld te geven door de kinderen niet als DE tweeling aan te spreken, door hen niet over één kam te scheren, door hen apart te benoemen, … Ongetwijfeld zijn er hier en daar wat dingen die ik nu anders zou doen maar langs de andere kant… je groeit daar in. Langzaamaan verfijn je je overtuigingen en pas je ze hier en daar aan al naargelang de situatie, al naargelang nieuwe inzichten, enz.
De kleuterperiode echter houdt een zeer belangrijke vraag in: wat doe je op school, de kinderen scheiden of samen laten? Vermits de school van onze keuze slechts één klas inricht per jaar hadden we weinig keuze – dacht ik. Tot ik onlangs een werkstuk afgerond heb dat onder andere over de individualisering van een tweeling handelt en ik begrepen heb dat je eigenlijk ook al in de klas – mits kleine ingrepen – een goede basis voor dat proces kan leggen. Je kan immers samen met de leerkacht proberen om hen zo veel mogelijk te scheiden bij activiteiten. Ondertussen is dat principe in de klas ingevoerd: Yana en Niki zitten altijd apart voor activiteiten en worden zelfs tot die scheiding verplicht. Maar ze hebben het er zo lastig mee, ook al zien ze elkaar nog continue en ook al deden ze voordien ook al een aantal dingen apart. En als ze dan hartverscheurend al schreeuwend wenen: ‘maar mama, wij mogen nooit meer samen zitten’ dan breekt er toch iets in mij.
Volgens mij hebben we de overgang niet voldoende voorbereid. In mijn hoofd was zo’n idee al aan ‘t broeden maar ik had daar nog niet echt een basis voor gelegd bij de kinderen. Zij werden dus van de ene dag op de andere met een scheiding geconfronteerd zonder dat dat voldoende uitgelegd was. Ik heb dat onmiddellijk proberen recht te trekken maar vanaf ik iets probeer te zeggen erover, reageren ze snel heel emotioneel. Gelukkig kan dat even bekoelen in de zomervakantie. Maar dan… bij ons standpunt blijven? Of het misschien toch een jaartje laten bekoelen en dan weer verder zien? Dan zijn ze verstandelijk misschien ook al beter in staat om de logica ervan in te zien?
Ik ben er nog niet helemaal uit… we zullen er zelf ook nog een zomer over slapen…
Wordt ongetwijfeld vervolgd…
Net alsof alle kleuters (2e en 3e kleuterklas) het samen hadden afgesproken, klonk bij het passeren van de GB – op weg naar de 3-wekelijkse afspraak in de bib – in koor: “de GOGO-winkel!!!!!”. Grappig…
Even heb ik getwijfeld… Ingaan op de verjaardagsuitnodiging van een vroeger schoolvriendinnetje van Yana en Niki – en dus een bijbehorende planning opstellen? Of me het over-en-weer gerij besparen en ‘s avonds thuis zijn met de kindjes om de verjaardag van Sean te vieren? Ik vond het niet kunnen om de verjaardag van Sean over te slaan dus mijn beslissing was eigenlijk min of meer gemaakt… maar dan vroeg Sean zich doodleuk af waarom ik in hemelsnaam die uitnodiging zou afslaan… want voor de kids zou het fantastisch zijn en eigenlijk vieren we onze verjaardagen thuis ook niet echt… Dus vandaar, zonder schuldgevoel, kon ik onze daguitstap beginnen plannen.
Bij gebrek aan eigen vervoer, moest het hele schema gebouwd worden rond het openbaar vervoer. Treinen op zich is voor mij geen probleem – integendeel, vind ik heel leuk en ontspannend zelfs. En de kids zijn ondertussen ook groter, en kunnen zich ook al iets meer (en vooral langer!) aan één stuk met hetzelfde bezig houden… plus de trein is voor hen een fantastisch vervoermiddel… kan geen auto tegenop…
In plaats van de kinderen – en eigenlijk ook vooral mezelf – te moeten opjagen van bij het ontwaken, hebben we er eigenlijk onze tijd voor genomen ‘s ochtends… Met de bus naar het station, de trein op om 11u, in Mechelen frietjes gaan eten, met de bus tot onze bestemming… heel vlotjes ging dat… en zo relaxed! Moet ik absoluut meer doen.
Op het feestje zelf bleek ik totaal overbodig. Niet dat ik anders verwacht had maar toch… de uitnodiging om zelf een wandelingetje of zo te maken viel niet in dovemansoren. Al wandelend, ben ik uiteindelijk aanbeland in ‘onze’ vroegere straat om een koffietje te gaan drinken bij de buurvrouw! Zo gezellig en toch ook wel wat nostalgisch…
De nieuwe eigenaars van ‘ons’ huis bleken niet thuis maar hadden wel hun gordijn maar tot in de helft hangen. Daar heb ik de onbeleefde nieuwsgierige voorbijganger gespeeld door heel onbeschaamd vanaf de overkant van de straat binnen te gluren. Hm, kan dat nog door de beugel? Mijn aangeboren nieuwsgierigheid kon niet beteugeld worden .
Terug op het feestje wilden mijn 2 pagadders absoluut nog van geen wijken weten – eerlijk gezegd zou ik me zorgen gemaakt hebben moesten ze wel weggewild hebben. Al bij al was dat een uitstekende gelegenheid voor opnieuw een leuke babbel. Deze keer met iemand waarmee ik – ondanks dat ik hem nog nooit ontmoet had - blijkbaar toch een aantal linken heb. Ten eerste is hij de broer van de mama van Yune, ten tweede heb ik blijkbaar bij hun papa gesolliciteerd 4 jaar geleden (afgesprongen na het 4e gesprek 
) en ten derde lijkt onze levensvisie wel heel goed overeen te komen…
Nog een aantal tekeningen later konden Niki en Yana eindelijk overtuigd worden om hun spullen bij elkaar te zoeken. Van deze keer hebben we trouwens de weg naar het station te voet afgelegd, letterlijk op hun allerlaatste restjes energie. Maar wie dacht dat ze dan zouden slapen op de trein had het dik mis. Kleuren, foto’s maken, tateren… tot in Oostende. Ze hebben dat zo flink gedaan!
Zo’n dagje op en af is dus zeker voor herhaling vatbaar. Misschien een optie om ook dat andere vriendinnetje zo nog eens te bezoeken?
Elk jaar moeten we er minstens één keer aan geloven… zich verkleden doen Niki en Yana bijna alle dagen… maar zo één keer per jaar is er dan dat echte carnavalfeestje op school… met confetti (herbruikbaar tot in het oneindige, want eens gegooid graaien de kinderen weer hun handjes vol om opnieuw te gooien), met schmink, met muziek, dansjes, spelletjes, chips, en vooral met veel vriendjes! Al is het niet mijn favoriete dag van het jaar, toch kan ik niet anders dan met volle tuigen te genieten van zoveel enthousiasme en plezier. Het lijkt ook een traditie te worden dat we de deuren op het einde achter ons toetrekken samen met de leerkrachten en alle helpende handen – na een uurtje in de weer geweest te zijn met sjouwen en slepen, met borstel en blik. Ook dat kan op evenveel bijval rekenen van mijn 2 pagadders.
Dit jaar kon Sean er opnieuw bij zijn – tot de ‘plicht’ hem naar het sportcentrum riep om zijn tafeltennis plunje aan te trekken en te scoren voor het team – met afgelopen zaterdag een overwinning als resultaat.
Sean, bruid Niki, prinses Yana
Bij de jaarlijkse koekjes-aan-een-touwtje-eetwedstrijd heeft Niki een prijs gewonnen – die tot haar grote verdriet nadien meegenomen bleek te zijn door iemand anders. Kleine troost: ze heeft dan zelf een speciale stylo op de grond gevonden die een beetje dienst kon doen als vervanging. Maar met haar eigen woorden (al snikkend): ‘Maar stylo’s hebben we al genoeg mama! En zo’n bellenblaas niet!!’ Tja… soms kan het hard gaan hé…
Ook een terugkerend fenomeen is de verkiezing van een prins en prinses carnaval. Om de winnaars te bepalen wordt er een soort van stoelendans (maar dan met van die kersenpit-achtige zakjes) georganiseerd in de categorieën kleuters en lagere school, telkens voor jongens en meisjes. En weet je wat?!!! Yana is prinses carnaval samen met haar prins Kiandro!!! Super toch. Hoe een mens zo kan opgaan in een spel, geweldig toch… Zo fier als een gieter was ik, en zo blij als een klein kind! Vooral omdat Yana vrijwel ontroostbaar was voordien, toen ze de prijs in de koekjeswedstrijd aan haar neus had moeten laten voorbijgaan…
Yana en Kiandro
Ook al ligt mijn huis vol confetti, toch vond ik het een zeer fijne en ontspannende namiddag. De sfeer zat goed, de ambiance was er, de kids hebben zich super geamuseerd, … Wat heeft een mens nog meer nodig…
5/10 – Yana: ik moet eerst wel mijn poesje tonen heh. Mijn mama heeft boterhammen gemaakt voor ons. En had boterhamworst gekozen op mijn boterhammen. Amy komt een keertje logeren bij ons maar niet vandaag.
8/10 – Yana: wij waren bij Nele ene keer gaan slapen. En Morgane mocht in ’t midden en ik wou. En Niki mocht van voor. Ik zat in Morgane en Merith in haar stoeltje. (Noot: ’t gaat over de zitplaats in de auto)
28/10 – Niki: heb boterhammen gegeten, en wij hebben ook boterhammen gegeten. Papa wilde chocolaatjes eten à zijn lievelingschocolaatjes. Ik weet niet meer hoe het noemt. (Noot: ’t gaat over de koetjesrepen)
12/11 – Niki: mijn mama is naar tschool gegaan. Onze mama is er 2x blijven slapen. Mama is vorige dag naar Ikea geweest. Het duurde heel lang voordat ze uit tschool kwam. En nu is ze nog altijd niet terug.
4/1 – Niki: mijn mama die… En wij hebben een regenstok in onze speelkamer. Wij zijn een keertje bij Anne-Sofie gaan spelen. En mama was aan ’t praten en papa was aan ’t stofzuigen. En wij moesten een zoentje.
Een aantal keer in de week is er bij de kikkers een praatronde. Johnny maakt er zijn werk van om al die opmerkingen te bundelen in een schriftje en bij de projecttentoonstellingen kan je die commentaren dan inkijken. De volgende mag ik jullie echt niet onthouden:
2/9 – Niki: toont 2 beertjes (roze en geel). Mijn mama heeft iets gekregen als cadeau.
3/9 – Niki: mijn mama was aan het regenen. Terwijl naar school gingen. En dan had mama jasjes gekocht voor de regen.
3/9 – Yana: mijn mama heeft een keertje regenjassen voor mij gekoopt. Ik wou niet naar school ik wou bij mama blijven. Ik wou op mijn step. En toen kwamten wij hier naar en speelden van prinses.
9/9 – Yana: mama heeft geen cornflaces gegeten. Ik moet iets tonen -> Disneykrantje. Nonkel Joeri komt ons halen. Ik wou dat Morgane naar ons huisje moest. Ik wou dat mijn mama ook hier bleefde.
10/9 – Yana: mijn mama weeral gegeet cornflakes. Maar eigenlijk weet ik het niet want ik was nog aan het slapen. Ik wilde mama nog zien. Ik wou naar school gaan. (Noot: mama was zelf naar school die dag.)
14/9 – Niki: toont haar poesje. Mijn mama die kon niet slapen omdat er teveel wind was. En mijn mama wist niet dat mama niet in haar bed slaapte. Ze sliep in de logeerkamer. Ik heb een heel gek huisje gezien. (Noot: door de wind op de rolluik was mama inderdaad genoodzaakt te verkassen midden in de nacht.)
21/9 – Niki: mijn mama heeft geslaapt. Mama heeft mij wakker gemaakt. Papa is werken. En mijn mama die hebt in de douche geweest. En mama en papa samen hebben met mij en mijn zus.
28/9 – Yana: mijn mama heeft taart. En we kregen nog een ijsje als dessert. En ik heb taart gegeten, omdat ik dat taart wil eten. En mama heb gezegd dat we gingen zwemmen. Ze heeft niet gezegd dat het woensdag was.
Wordt vervolgd…
