Dagje sporen 17 april 2010

Even heb ik getwijfeld… Ingaan op de verjaardagsuitnodiging van een vroeger schoolvriendinnetje van Yana en Niki – en dus een bijbehorende planning opstellen? Of me het over-en-weer gerij besparen en ‘s avonds thuis zijn met de kindjes om de verjaardag van Sean te vieren? Ik vond het niet kunnen om de verjaardag van Sean over te slaan dus mijn beslissing was eigenlijk min of meer gemaakt… maar dan vroeg Sean zich doodleuk af waarom ik in hemelsnaam die uitnodiging zou afslaan… want voor de kids zou het fantastisch zijn en eigenlijk vieren we onze verjaardagen thuis ook niet echt… Dus vandaar, zonder schuldgevoel, kon ik onze daguitstap beginnen plannen.

Bij gebrek aan eigen vervoer, moest het hele schema gebouwd worden rond het openbaar vervoer. Treinen op zich is voor mij geen probleem – integendeel, vind ik heel leuk en ontspannend zelfs. En de kids zijn ondertussen ook groter, en kunnen zich ook al iets meer (en vooral langer!) aan één stuk met hetzelfde bezig houden… plus de trein is voor hen een fantastisch vervoermiddel… kan geen auto tegenop…

In plaats van de kinderen – en eigenlijk ook vooral mezelf – te moeten opjagen van bij het ontwaken, hebben we er eigenlijk onze tijd voor genomen ‘s ochtends… Met de bus naar het station, de trein op om 11u, in Mechelen frietjes gaan eten, met de bus tot onze bestemming… heel vlotjes ging dat… en zo relaxed! Moet ik absoluut meer doen.

Op het feestje zelf bleek ik totaal overbodig. Niet dat ik anders verwacht had maar toch… de uitnodiging om zelf een wandelingetje of zo te maken viel niet in dovemansoren. Al wandelend, ben ik uiteindelijk aanbeland in ‘onze’ vroegere straat om een koffietje te gaan drinken bij de buurvrouw! Zo gezellig en toch ook wel wat nostalgisch…
De nieuwe eigenaars van ‘ons’ huis bleken niet thuis maar hadden wel hun gordijn maar tot in de helft hangen. Daar heb ik de onbeleefde nieuwsgierige voorbijganger gespeeld door heel onbeschaamd vanaf de overkant van de straat binnen te gluren. Hm, kan dat nog door de beugel? Mijn aangeboren nieuwsgierigheid kon niet beteugeld worden .

Terug op het feestje wilden mijn 2 pagadders absoluut nog van geen wijken weten – eerlijk gezegd zou ik me zorgen gemaakt hebben moesten ze wel weggewild hebben. Al bij al was dat een uitstekende gelegenheid voor opnieuw een leuke babbel. Deze keer met iemand waarmee ik – ondanks dat ik hem nog nooit ontmoet had -  blijkbaar toch een aantal linken heb. Ten eerste is hij de broer van de mama van Yune, ten tweede heb ik blijkbaar bij hun papa gesolliciteerd 4 jaar geleden (afgesprongen na het 4e gesprek ) en ten derde lijkt onze levensvisie wel heel goed overeen te komen…

Nog een aantal tekeningen later konden Niki en Yana eindelijk overtuigd worden om hun spullen bij elkaar te zoeken. Van deze keer hebben we trouwens de weg naar het station te voet afgelegd, letterlijk op hun allerlaatste restjes energie. Maar wie dacht dat ze dan zouden slapen op de trein had het dik mis. Kleuren, foto’s maken, tateren… tot in Oostende. Ze hebben dat zo flink gedaan!

Zo’n dagje op en af is dus zeker voor herhaling vatbaar. Misschien een optie om ook dat andere vriendinnetje zo nog eens te bezoeken?

Bezoek uit Mechelen 20 september 2009

Op het einde van de zomervakantie nog een heel groot hoogtepunt: bezoek van 2 vriendinnetjes uit Mechelen!!! Ons huisje was net wel (alhoewel, eigenlijk niet echt helemaal) ‘bezoekklaar’. Yune en Pieternel stonden volgens de mama’s ook al te popelen om langs te komen. En ook al waren de eerste minuten een klein beetje onwennig, dat ijs was ontzettend snel gebroken. Daar zaten we dan met 3 mama’s alleen in de living, terwijl het enthousiasme van de 4 dames vanuit de speelkamer helemaal tot beneden toe te horen was.

Yune, Pieternel, Niki, Yana

Naast verkleedpartijtjes hoort ook verstoppertje tot de favorieten:

Verstoppen... rarara waar ben ik

En hilariteit alom, ondanks dat de meiden zich keer op keer bijna op dezelfde manier verstoppen…

Verstoppertje - gevonden

Zoals een beetje te verwachten was, was het afscheid net iets moeilijker. Na een kort bezoekje aan het strand nog een laatste keer dag zwaaien naar de trein… Een heel leuk dagje zat er op… En weer een leuke herinnering erbij…

Kinderlogica 14 juni 2009

Binnenkort is het grote vakantie, weet je nog?
“Ja, en dan gaan wij naar Johnny daarna”
En wie gaat er dan naar de klas van Frederic? (= kleuterleraar De Zonnebloem in Oostende)
“De kindjes van Grace”
Hoe, en bij Grace dan? (= peuterlerares De Zonnebloem)
“Daar gaan dan de kindjes van Monique en Greet naartoe” (= juffen kleuterklas Villa Zonnebloem in Mechelen)

Terug van weggeweest is heel goed meegevallen 27 maart 2009

Een beetje ziek zijn heeft ons uitstapje niet kunnen bederven. Woensdag na school begon ons tripje naar Duffel. Van enige verlegenheid was er geen sprake toen we bij Lieve aankwamen. Integendeel zelfs… Spelen met de barbies, op bezoek bij de mama en papa van Lieve, nog spelen met de barbies, … Het was een heel plezante namiddag gevolgd door lekker eten en een goed bad. En dan slapen in het bed van Lieve terwijl mama en Lieve in de uitklapzetel vlogen, dat was ook een belevenis. Best wel fijn, vonden mijn meiden.   En we hebben eigenlijk ook allemaal geslapen als roosjes.
Dankjewel Lieve, voor het logement!

Op donderdag hadden we best wel een drukke agenda. Eerste stop: naar Chris en Nicole (ex-buren van in Mechelen) in Rijmenam voor de jaarlijkse fotoshoot van de kids (een foto volgt maar zoals je misschien wel weet, is onze computer op de sukkel en komt er heel wat foefelwerk aan te pas vooraleer ik een cd-rom kan inlezen). Ze hebben zich geweldig goed geamuseerd en waren wonderbaarlijk genoeg ook onmiddellijk op hun gemak (in tegenstelling tot de vorige jaren). Dat heeft dan ook een hele mooie fotoreeks opgeleverd van over de 100 foto’s in 2 verschillende outfits. Ik moet ook wel zeggen dat ik ongelofelijk blij ben dat ik Chris en Nicole ken. Niet alleen zijn dat 2 hele leuke lieve mensen met een fijn gezin, Chris kan heel goed fotograferen en stelt mijn kids direct op hun gemak. En wie me kent, weet dat ik veel belang hecht aan die momentopnames op papier (allé ja, nu vooral op pc ). Een heel geslaagde voormiddag dus!

En dan le moment suprême: het geplande bezoekje aan de klas van Monique en Greet… in Mechelen. Wat hebben ze/we daar naar uitgekeken! Het ijs was op ontzettend korte tijd gebroken en de meidenbende (Oona, Yune, Yana, Niki, Pieternel) is na de kring – waar we ook de leuke brief van de klas van Frederic hebben voorgelezen en de foto’s en tekeningen hebben bewonderd - aan het tetteren geslagen… handje in handje met z’n allen… alsof ze nooit zijn weggeweest. Zo ontroerend! Eventjes tot rust komen in de snoezelruimte – een ruimte ingericht speciaal om wat sfeer te brengen, met lichtjes en kussentjes ed, héél leuk gedaan – en dan vrij spel in de klas. De tijd vloog letterlijk voorbij. Dan was het alweer tijd om naar de kring te gaan om de dag af te sluiten… zoooo snel al.

Bezoek van Niki en Yana aan de klas van Greet en Monique

En als kers op de taart kregen Yana en Niki een koksmuts mee naar huis, in het kader van het bakkersproject in de klas. Van het brood dat Monique met de kindjes samen heeft gebakken -op ambachtelijke wijze- zullen ze niet meer kunnen proeven jammer genoeg. Misschien een ideetje voor bij Frederic?
Dankjewel Monique, dat we dit bezoekje konden brengen aan de klas!! Ik krijg niet uitgedrukt hoe zeer we hiervan genoten hebben!

Op het einde was er op de speelplaats wel een moeilijk momentje voor mijn meiden. Ineens was het wat overweldigend voor hen. De kindjes van de andere klassen (letterlijk tot die in het 6e leerjaar) wilden allemaal Yana en Niki nog eens zien. De kleuters wilden nog met hen spelen. Mama was nog een praatje aan ‘t maken met de andere ouders. En dan was het ineens te veel. Al die aandacht konden ze niet meer de baas dus dan had ik terug twee beenplakkertjes. Ik kan me ook wel heel goed voorstellen dat er voor hen wel heel veel indrukken tegelijk op hen afkwamen.

Ons dagje hebben we geëindigd in ‘onze’ straat in Mechelen. Aan ons ex-huisje was er nog steeds geen beweging te zien. We zijn wel eventjes gepasseerd bij onze (ex-)buren Arnout en Vanessa. Ook fijne mensen en een leuk en zorgzaam gezin. Voor wie het trouwens niet weet, Arnout heeft zo’n kleine 4 jaar geleden Niki verzorgd toen ze een paar dagen op de neonatale afdeling in Antwerpen was opgenomen. Alleen wisten we toen nog niet dat we eigenlijk buren waren.

En dan nog een blitsbezoekje bij Jenny en Harry waar we jammer genoeg niet heel lang meer konden blijven. Ik zou daar anders uren kunnen zitten – en heb dat in het verleden trouwens al gedaan, vergezeld van lekkere koffie. Jenny, volgende keer zal ik dat wat op voorhand proberen af te spreken hé!

Vandaag dan terug naar school in Oostende, gewapend met de bakkersmuts van bij Greet en Monique. Benieuwd of ze veel zullen vertellen over hun drukke maar toch heel leuke uitstap naar Mechelen.

Eventjes terug van weggeweest 24 maart 2009

Nog 2 keertjes slapen en we gaan nog een keertje op bezoek op school in Mechelen. Yana en Niki kijken er naar uit want ‘ik mis Mechelen toch wel’. En dan bevat de term ‘Mechelen’ 101 dingen zoals school, speelgoed, … en ook vriend(innet)jes zoals Emma, Pieternel, Yune, Oona, Luna, Irge, Stan(netje), …  Awel, de mama kijkt er ook naar uit. Al zal het best onwennig zijn voor Yana en Niki. Benieuwd hoe snel het ijs zal breken.

Heimwee 10 maart 2009

Vanmorgen had Niki een moeilijk momentje… Ze mist de school in Mechelen, ze mist Monique en Greet, ze mist haar speelkameraadjes, ze mist haar speelgoed… (Voor wie het nog niet weet, wij kamperen de volgende weken bij mijn schoonouders in Oostende. Er is wel wat speelgoed naar hier verhuisd maar wegens dat chronisch overschot aan speelgoed is er toch een deel in de container gemoeten.) Was echt wel zielig. Ik kreeg een heel overweldigend beschermend gevoel en zou in staat geweest zijn van de auto te nemen en naar Mechelen te rijden. (Vooral aangezien ik bij momenten toch ook wel wat heimwee heb.) De tranen stonden ons allebei nader dan het lachen.

Versta me niet verkeerd, Niki gaat heel graag naar school in Oostende en heeft daar ook al een resem vriendjes en ze vindt Frederic nog altijd even lief. Maar ook kinderen van 4 hebben het recht om wat moeite te hebben met afscheid nemen.

Herinneringen 21 februari 2009

Vandaag was er een blog berichtje van Emma die met haar klas naar de politieschool is geweest. Emma is één van de eerste vriendinnetjes van Niki en Yana van op school in Mechelen. En hoe jong ze ook zijn, mijn dochters missen Emma alleszins wel. Zij was de grote meid waar ze alletwee toch wel naar opkeken… Dus na het berichtje van de politieschool hebben we samen fijne herinneringen opgehaald: ‘dat was dan wel een fijne dag voor Emma hé mama’, ‘Emma is mijn vriendje’, ‘ik wilde daar ook mee naartoe’. Zo zielig en schattig en wijs tegelijkertijd… Mijn meiden worden groot!