Golven en Moni 31 augustus 2009

Wat blijkbaar een constante (of ‘konstante’?) wordt, is dat we telkens er bezoek is, richting zee aanzetten, ‘op aanvraag’ wel te verstaan. Niet dat dat niet fijn is hoor, maar het is gewoon heel grappig dat bezoekers het logisch vinden dat je als je in Oostende komt, je ook automatisch de zee moet gezien hebben. Wat nog grappiger is… is dat ik vroeger zelf zo één van die bezoekers was. :-)

Vandaag was dus een bezoekdag, deze keer van Moni en Francis. Dit was de eerste keer dat ze ons huisje zagen en ‘t blijft toch even leuk om die rondleiding te geven. Ondanks de bouwperikelen en de opgelopen achterstand en de nog steeds aanslepende mankementjes (en niet te vergeten de dozen en chaos) zijn we zeer fier op ons huisje. En de kinderen laten ook telkens vol trots hun roze slaapkamer en hun -niet bepaald opgeruimde- speelkamer zien.

En zoals de traditie dat vraagt, hebben we in de namiddag een strandbezoekje gepland. Een stralend zonnetje en ontzettend hoge temperaturen maakten het ideaal om ook een plonsje in de zee te wagen. Ineens dan ook de eerste echte plons in zee dit jaar denk ik. In de zomervakantie is het bij zo’n hitte dan ook echt niet aan te raden om naar zee te trekken. Of je moet al heel wat kilometers afleggen vooraleer je een plekje met zuurstof vindt. Maar op deze laatste zomervakantiedag was het dus echt wel aangenaam, nog steeds vrij druk, maar aangenaam. En net zoals vroeger, hadden de kids voldoende aan een onderbroek om de zee in te gaan. :-)  Zo over de golven springen brengt toch een zekere nostalgie naar boven… Zo leuk hé, zelfs als dertiger…
Foto’s volgen wanneer ik ze doorgestuurd krijg. (Ik vind het niet zo ideaal om mijn toestel in een zanderige en natte omgeving uit te halen. Dan toch eens werk maken van een low budget toestel?) 

En dan op weg naar Mémé, die nog steeds revalideert, stap voor stap. Een lekker ijsje gegeten, gelachen en gepraat, en dan met 2 vermoeide kids op de fiets terug naar huis. Jawel hoor, we laten de auto meer en meer staan nu Sean ook terug een fiets heeft. Ook al moeten we ons tempo op elkaar afstemmen (zijnde: ik iets sneller en Sean ‘iets’ of ‘iets veel’ trager), het is geweldig ontspannend om zo met z’n viertjes op stap te gaan.

Zo zit de dag er weer op. Fijn bezoek. Leuk dagje gehad!!

Moe, afgepeigerd en nog véél werk 10 juli 2009

Voor wie het nog niet weet, sinds gisterenavond hebben we de sleutels van ons nieuwe huis!!!! En nu nog 101 dingen te doen vooraleer de verhuiswagen mag/kan komen. Dus als je even geen berichtjes ziet verschijnen, ken je nu ineens ook de oorzaak…

Kleine update 16 juni 2009

Het ziet er naar uit dat we dan toch in juni de sleutel van ons huis zullen krijgen. EINDELIJK!!! Hopelijk zijn er geen struikelblokken meer…

Rollercoaster 16 juni 2009

Verbouwen was een enorme stress en niet echt voor ons weggelegd (oa wegens 2 linkerpoten), dus bouwen leek ons DE oplossing. ‘t Is inderdaad een oplossing, en in ons geval moeten we voorlopig de handen nog niet uit de mouwen steken… maarre… dat koppeke blijft niet gespaard. Er kruipt ontzettend veel energie in, ook al bouwen we met een bouwheer en moeten we ons er in principe niets van aantrekken. Gelukkig heb ik er nu de tijd én de energie voor. En ik durf stellen dat ik toch ook al heel wat problemen heb vermeden en een aantal dingen heb kunnen versnellen.

Alleen is er die ene dikke vette doorn in ons oog, wat te doen met de ‘rookgasafvoerbuis’ van de verwarmingsketel. Door slechte (lees: geen) communicatie van de verantwoordelijke firma voor sanitair (durf ik het zeggen: VERMOTE) zitten we nu opgezadeld met ofwel een buis (op de muur welteverstaan) recht door onze gang en door de slaapkamer boven (waardoor de deur niet helemaal openkan) ofwel een buis die dankzij een kleine bocht, slechts in de hoek van 2 slaapkamers te zien zal zijn. En net die laatste optie lijkt ook ergens één of ander technisch bezwaar te geven. Afwachten dus. De architect mag het nu gaan uitvechten. En snel ook. Na 5 maand kamperen heb ik het wel gehad. Ik wil in mijn eigen kot!!! Dus ik zeg u firma VERMOTE: los het op! In juni wil ik mijne sleutel!!!

Speelgoed 6 maart 2009

“Mama, ik mis mijn speelgoed.” Kleine tekens aan de wand die tonen dat onze meiden zo langzamerhand ook wat heimwee beginnen krijgen naar ‘hun’ spullen. Ze snappen wel dat dat allemaal in de container zit en daar ligt te wachten tot ons huis klaar is. Maar wat ze niet snappen, is waarom dat allemaal zo lang moet duren. En eigenlijk, is het voor ons alle 4 soms wat moeilijk te snappen. En eigenlijk, heb ik ook zin om eens goed door te zeuren daarover. Maar langs de andere kant, zijn we ontzettend dankbaar dat we ondertussen bij Mémé en Pépé mogen logeren. Ondertussen hebben we zo’n beetje een ritme gevonden voor de dagdagelijkse taken, en de dagen kabbelen verder. Maar toch gaat er niets boven je eigen spullen in je eigen huis waar je kan doen wat je wilt wanneer je wilt. En dat bedoelden Yana en Niki dus eigenlijk ook…

Verhuis naar Oostende 18 februari 2009

Voor wie het nog niet wist, sinds 1 februari 2009 zijn wij -in Sean z’n geval: opnieuw- Oostendenaars. Tot nader order hebben we onze intrek genomen bij de schoonouders (merci Mémé en Pépé!). ‘t Is een beetje geven en nemen met z’n zessen en met een hond en 3 katten maar al bij al lukt het ons vrij aardig vind ik. Oorspronkelijk zou het voor een maandje of 2 zijn, nu kijken we al tegen een maand of 3,5 aan… time will tell.

Yana en Niki zijn ons al een maandje voorgeweest en gaan al sinds 5 januari naar de lokale Freinet school. Frederic (ja ja, een meester ) kreeg al direct de stempel ‘dat is een hele lieve’, en al zo’n reactie in de 1e week is een heel compliment! Dus bedankt Frederic, dat je mijn meiden zo op hun gemak hebt gesteld. En bedankt Nele, voor de knuffels en voor de extra aandacht. En bedankt tante Nicole, voor je zorgzaamheid.
En een dikke dankjewel voor Mémé en Pépé om voor hen te zorgen.
Bedankt! Yana en Niki waren en zijn in goede handen.