Wat hoor ik op de achtergrond: (gefluister) gaan we mama verrassen? ga jij anders jouw kamer opruimen en dan doe ik de badkamer? is dat goed? (stommel stommel fluister stommel)

Ik vraag: ‘zijn jullie klaar?’ – antwoord: bijna mama
Ik hoor iets vallen en ik vraag: ‘wat was dat?’ – antwoord (heel serieus): niets, ik weet het niet

Hm, kan je daar dan kwaad op zijn? Ik ben vreselijk benieuwd wat ik zo dadelijk te zien zal krijgen – in de hoop dat ze de boel niet onder water gezet hebben – maar voor de intentie alvast een zeer dikke pluim!

(Ik denk dat ik mij ondertussen nog heel eventjes stil ga houden…  )

Voor de mensen met tieners: kan ik enige hoop koesteren dat deze ijver zich zal verder zetten (al is het met hoogtes en laagtes) in de tienerjaren?

Tja, dan vraag je je af van waar ze dat tateren toch hebben?!
Hoe dan ook: fijn dat ze zo goed met elkaar kunnen opschieten…

Kijk mee op: Video van de Annie meisjes en de Annie jongen

Featuring: van links naar rechts vooraan Morgane, Yana, Niki en achteraan Matthias en Merith

Wij naar beneden met z’n drietjes… en inderdaad, op tafel staat wat speelgoed, de schoenen van de kids zijn gevuld en er liggen 2 briefjes bij.

Briefje 1: voor Kyllian, van Sinterklaas

Dan maakt Niki de bedenking: ah ja maar Pé zal dit gebracht hebben (en Yana beaamt), ah ja want die chocoladen Sint heeft ook een brilletje op, ah ja en Pé weet dat natuurlijk. (Slik)

Briefje 2: een langer briefje waarin de Sint hulp vraagt aan Niki en Yana om die dozen naar Kyllian te brengen. De kadootjes voor de dames volgen binnen een paar daagjes… De Sint bedankt Yana ook voor haar mooie tekening…

De kinderen vinden het geweldig hoor… dat ze zo al mogen zorgen voor de kadootjes van Kyllian. En ik vind het super dat ze aanvaarden – zonder gezeur of zonder wenen – dat de Sint al wel iets voor hun neefje heeft gebracht maar nog niet voor hun. Alleen vraag ik me af, als vandaag opnieuw Pé aan de Sint werd gelinkt hoe lang heel het verhaal hier nog stand zal houden… Opnieuw: to be continued…

• een bril opheeft
• én klinkt als Pé
• én Bomma op het sinterklaasfeestje is zonder Pé (terwijl de kinderen hen anders ALTIJD samen zien)?

Wel, dan is dat Pé. Dus mama, Sinterklaas was Pé!

Nu, ik was op voorhand -gelukkig- al verwittigd over ‘de grote herkenning’ dus ik had al wat mogelijke antwoorden in mijn hoofd… zonder daarbij te moeten liegen. Want ook al klinkt het misschien onnozel, echt staalhard liegen wil ik eigenlijk ook niet doen… Maar Niki stelt helemaal geen vragen. Ze geeft gewoon het feit mee: ‘de Sint was Pé’. Ik probeerde erop in te gaan – zo van ‘tiens, hé, hoe kan dat nu?’ maar geen reactie naast het statement ‘de Sint was Pé, want bomma was daar zonder Pé en de Sint had een bril en dat heeft hij anders niet en hij klonk net als Pé.’

Wat doe je dan? Ga je er toch tegenin? Zet je toch nog aan tot verder nadenken (met het gevaar dat je de hele magie ontmijnt)? Ze heeft daar voor de rest dus absoluut geen enkele vraag bijgesteld. De Sint op zich bestaat nog wel, maar deze was dus overduidelijk Pé.

Nu ja, kan je haar ongelijk geven? Slimme meid, denk ik dan. Uiteraard had ze overschot van gelijk!

En ik? I rest my case… Al houd ik in mijn achterhoofd: to be continued…

Voor het ‘bloed’ heb je nodig:

• 1 laurierblad
• peterselie
• 50 g boter
• 500 gr verse tomaten of gepelde uit blik
• 500 g ajuinen
• 3 wortelen
• 2 wit van de prei (steel)
• 140 g tomatenpuree ( 2 potjes)
• 3 bouillon blokjes (rund)
• ongeveer 200 ml gezeefde tomaten

Snij de ajuinen, wortelen en prei in kleine stukken. pel de tomaten en snij ze in 4.
Smelt de boter in een grote kastrol, en bak eventjes de ajuin. Voeg daarna de rest van de groenten toe (wortelen, prei en tomaat).Vul de kastrol daarna met water tot de groenten juist onder water staan. Doe het laurrierblad mee in de pan en laat 30 min koken. Verwijder het laurierblad en mix de soep.Voeg 1,5 liter water (kan meer of minder zijn, naargelang goesting) toe met 3 bouillonblokejes en de 2 potjes tomatenpuree + de gezeefde tomaten. Laat nog even doorkoken en breng op smaak met zout, peper en eventueel paprikapoeder.

Voor de ‘spinnen’ heb je nodig:

• 300 gr gehakt
• capellini

Maak balletjes van het gehakt. Breek de capellini in stukjes van ongeveer 3 cm en steek telkens 3 stokjes door elk gehaktballetje. Voor het plezier kan je er ook één bommetje (een balletje met zo veel stokjes erin als maar kan) tussensteken met eventueel een prijs voor wie het bommetje in zijn soep vindt. Ik heb de balletjes eerst apart wat gekookt tot ze gaar waren en dan op het einde bij de soep gevoegd.

En voilà, de bloederige spinnensoep kan geserveerd worden.

Ten huize Van Tyghem:

Bij ons hebben de kids zich geweldig goed geamuseerd met het maken van de spinnetjes. Ok, hun lijfjes zagen er soms wat ‘anders’gevormd uit maar wie ben ik om daar commentaar op te leveren. Niki en ik vonden het alleszins super lekker. Yana was er iets minder zot van zodra ze alle spinnen verorberd had.

Ook een aanrader, voor ik had verraden hoe we die soep dan wel gingen maken had ik de kids zo ver gekregen dat ze buiten op spinnenjacht zijn gegaan. Hilarisch!

Bomma en bompa op de foto met de thuishulp

Ik ben ongelofelijk trots op mijn mama die er alles aan heeft gedaan – en die er nog steeds zeer veel voor doet! - zodat mijn grootouders toch nog samen in hun eigen vertrouwde woning kunnen blijven… en op mijn grootouders die al bij al met al die veranderingen toch zeer goed omgaan!

De eerste les op de kunstacademie was ook een meevaller, voor allebei. Al had ik nu wel kunnen denken dat knutselen, tekenen ed absoluut geen probleem zouden vormen, integendeel. Doodvermoeide maar happy kids dus…

Het verdicht na de eerste schooldag: Niki vond het wel ok, Yana niet echt want ze wilde meer werkjes krijgen en minder naar het toilet moeten gaan (haar woorden, niet de mijne ). Hm, is dat dan een anticlimax? Volgens mij wilden ze direct al vanaf dag één er volop invliegen om nu EINDELIJK dat lezen, schrijven en rekenen helemaal onder de knie te krijgen (ook al kan dat qua snelheid nog tegenvallen want ze kunnen dat allebei al een beetje).
Neemt niet weg dat ze vanochtend wel stonden te springen op de speelplaats samen met al hun vriendjes… Zo erg zal het dan niet geweest zijn zeker?

Nu zijn het officieel kleuters-af… Toch een emo-momentje voor de mama…