Mijn grootouders in de krant: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=do3h53u4
Bomma en bompa op de foto met de thuishulp
Ik ben ongelofelijk trots op mijn mama die er alles aan heeft gedaan – en die er nog steeds zeer veel voor doet! - zodat mijn grootouders toch nog samen in hun eigen vertrouwde woning kunnen blijven… en op mijn grootouders die al bij al met al die veranderingen toch zeer goed omgaan!
Wat voor onze grootouders een evidentie was, is voor onze kids van de 21e eeuw een heuse attractie geworden. Ik herinner me nog dat mijn grootouders vroeger vertelden hoe ze voor en na school op het veld moesten mee helpen. Vandaag de dag hebben de meeste gezinnen amper een klein moestuintje, laat staan een heuse groententuin. Bij ons hebben we zelfs nog geen kruidentuintje dus toen mijn grootvader voorstelde dat de kids mee mochten aardappelen uitdoen is dat in ontzettend goede aarde gevallen. 
> 500 km
doorheen 5 Vlaamse provincies met uitgebreide stops in 4 daarvan
in 2 dagen
volgepland met activiteiten…
1e stop: een blits-bezoekje aan Tante Heidi om vergeten spulletjes terug te geven
2e stop: blijven slapen bij Moni
3e stop: op bezoek bij bomma
4e stop: op bezoek bij bompa, bewonderen van de nieuwe badkamer in wording en de andere nodige aanpassingen
5e stop: richting Antwerpen voor ‘Op zoek naar Maria’ – zonder kids welteverstaan. Héél leuke musical, qua zitcomfort iets minder (alleszins toch voor de mensen die niet lenig genoeg meer zijn om de benen in de nek te gooien) maar toch zeker de moeite. Dat met een leuke babbel in goed gezelschap maakt een fijne avond… Voor herhaling vatbaar hé Lieve?
6e stop: terug richting Moni nà 2 koffies - om wakker te blijven (een effect dat iets té goed gewerkt heeft bleek doorheen de nacht)
7e stop: naar het feest van de familie Van Dyck (of volgens de helft van de familie Van Dijck). Een feest dat op papier een zeer uitgebreide brunch leek maar in werkelijkheid zowel middag- als namiddag- als avondeten bleek te voorzien (niet helemaal volgens plan denk ik maar er moet in de keuken tussen de soep en de patatten iets mis gelopen zijn ). Alleszins was het zeer aangenaam. Zoals altijd is de start een beetje onwennig – we zien veel van die mensen enkel en alleen maar op dat +/- 5 jaarlijkse feest – maar dat lost zichzelf snel op. Ook kinderen schijnen daar absoluut geen moeite mee te hebben. Op het einde was er zelfs een klein drama want Niki, Yana en Zita schenen maar geen afscheid van elkaar te willen nemen. Zo vertederend schattig dat ze waren… Enne, we zullen echt een brief aan de Sint moeten schrijven zodat mama (ik dus) eindelijk terug haar eigen fototoestel kan terug claimen. Want zeg nu zelf, wanneer kinderen ergens zoveel passie voor hebben, kunnen we dat toch alleen maar stimuleren. (En dan moet ik tenminste niet meer vragen om alsjeblieft zelf nog eens het toestel te kunnen gebruiken. )
8e stop: na een lange leuke dag terug richting Oostende – doorheen de regen – en gelukkig zonder in slaap te vallen (om een nacht tegemoet te gaan waarin het stormt, ook niet slaapbevorderlijk).
En Sean? Die heeft ocharme 2 volle dagen (shiften van 12u) gewerkt en is uit armoede dan maar op zijn werk blijven slapen aangezien ik nu echt wel de auto nodig had. Op die dagen mis ik mijn eigen ex-tuuteke toch wel.
Weer een lekker druk weekendje achter de rug… Zaterdagochtend mama en kids met de bus en met de trein tot Diest en dan zondag de omgekeerde route terug naar huis… Ik moet zeggen, de terugreis was net wat hectischer dan de heenreis. Maar liefst 3 overstappen hadden we nodig om tot in Oostende te geraken. En dan op een overvolle (en dat zeg ik zonder de minste overdrijving) bus met 2 kids met elk een valiesje, 1 grote valies, een grote zak vol met spullen van de rommelmarkt en een laptop. Dat erop geraken tot daar toe, maar dan moet je daar dus ook nog afgeraken hé. Gelukkig was de buschauffeur zo vriendelijk om me daarvoor de tijd te geven. Echt niet evident als je maar 5 cm adem- en bewegingsruimte hebt. Maar het is gelukt!
En ook al waren we alledrie steendood, toch was het de moeite waard. De hele zaterdagnamiddag hebben we bij mijn grootmoeder doorgebracht (en wat foto’s getoond van ons nieuwe huis, want zij zal jammer genoeg niet zelf kunnen langskomen), dan frietjes gaan eten met den bompa (héél gezellig) en dan richting mijn ouderlijk huis voor de nacht.
Zondag -naar jaarlijkse gewoonte- was rommelmarktdag. We hebben toch weer heel wat op de kop kunnen tikken, en dat alles voor echt zeer weinig geld. Altijd fijn vind ik, als je spullen nieuw leven kan inblazen. En toch was ik weeral vergeten te noteren welke Pixar kaartjes we nog tekort hebben. Tja, daar zijn de ruilbeurzen dan voor zeker? Nu mankeert er nog één ding op het rommelmarktverlanglijstje: 2 fietsen voor mijn steeds groter wordende meiden. Mits wat zoekwerk moet dat toch te doen zijn, niet?
‘t Is me een raar weekend geweest.
Ik weet nochtans dat ik moet opletten met speciale kruiden en zo, maar af en toe vergeet ik dat, met niet zo fijne uren/dagen als gevolg. En nu heb ik er dus dagen van afgezien… 
(In technische termen: darminfectie.)
Wat is er gebeurd?
Wel, vrijdag waren er op een communiefeest ontzettend lekkere hapjes waar ik me vol overtuiging aan tegoed heb gedaan. En lekker dat dat was… ‘t Was trouwens in ‘t algemeen een hele fijne namiddag met leuk gezelschap.
De kids vonden het geweldig. Eigenlijk hebben die zich met z’n allen de helft van de tijd op de trampoline bezig gehouden met springen en spelletjes zoals “Wolfje”.
<<Wolfje, wolfje, hoe laat is het: De spelers vertrekken terug vanuit hun afgebakend stuk terrein. Ze sluipen dichter bij de wolf en vragen: ‘wolfje, wolfje, hoe laat is het?’ Zegt de wolf ‘etenstijd’ dan springt hij recht en loopt hongerig achter de andere spelers aan. Zegt de wolf iets anders (bvb. zes uur) dan moeten de spelers zes stappen zetten.>>
De rest van de tijd zat verdeeld tussen de schommel en de chips/kaas/…
En ik, ik heb dus veel hapjes gegeten. Vooral van die dipsaus met die lekkere kruiden. Tja, dat heeft me mijn weekend gekost en zo heb ik weer een lesje geleerd.
Vooral jammer dat ik mijn grootmoeder niet heb kunnen bezoeken terwijl ik daarvoor speciaal zo ver gereden had eigenlijk.
Dus, volgend weekend beter!
Bij deze nog een dikke dankuwel voor de goede zorgen van mijn mama, Francis, mijn grootvader, mijn zus en schoonbroer, en zeker niet te vergeten: van mijn 2 lieve schatten die me op mijn wenken bediend hebben zonder te zeuren! (Op de verzuchting van Niki na: “nu doe ik àlles voor mama”. Met een ontzettend grappige blik en toon.)
Vanmiddag lekker in ‘t zonnetje schilderwerkjes gemaakt met de kids, en dan nadien dat allemaal gedecoreerd en uiteindelijk verwerkt tot zelfgemaakte kaartjes…
Leuk. Vermoeiend. Intensief. Gedachtenverzettend.
Ook de mama heeft eigenhandig een kaartje in elkaar gestoken. En dan morgen de post op om naar de zieken te versturen: Mémé die nog in coma ligt (maar waarvan we heel langzaamaan toch minikleine verbeteringen zien, blijven hopen!!!) en bomma die sinds gisteren ook in het ziekenhuis ligt met een herseninfarct (zij is wel wakker maar deels verlamd, prognose = (quasi) volledig herstel).
