Golven en Moni 31 augustus 2009

Wat blijkbaar een constante (of ‘konstante’?) wordt, is dat we telkens er bezoek is, richting zee aanzetten, ‘op aanvraag’ wel te verstaan. Niet dat dat niet fijn is hoor, maar het is gewoon heel grappig dat bezoekers het logisch vinden dat je als je in Oostende komt, je ook automatisch de zee moet gezien hebben. Wat nog grappiger is… is dat ik vroeger zelf zo één van die bezoekers was. :-)

Vandaag was dus een bezoekdag, deze keer van Moni en Francis. Dit was de eerste keer dat ze ons huisje zagen en ‘t blijft toch even leuk om die rondleiding te geven. Ondanks de bouwperikelen en de opgelopen achterstand en de nog steeds aanslepende mankementjes (en niet te vergeten de dozen en chaos) zijn we zeer fier op ons huisje. En de kinderen laten ook telkens vol trots hun roze slaapkamer en hun -niet bepaald opgeruimde- speelkamer zien.

En zoals de traditie dat vraagt, hebben we in de namiddag een strandbezoekje gepland. Een stralend zonnetje en ontzettend hoge temperaturen maakten het ideaal om ook een plonsje in de zee te wagen. Ineens dan ook de eerste echte plons in zee dit jaar denk ik. In de zomervakantie is het bij zo’n hitte dan ook echt niet aan te raden om naar zee te trekken. Of je moet al heel wat kilometers afleggen vooraleer je een plekje met zuurstof vindt. Maar op deze laatste zomervakantiedag was het dus echt wel aangenaam, nog steeds vrij druk, maar aangenaam. En net zoals vroeger, hadden de kids voldoende aan een onderbroek om de zee in te gaan. :-)  Zo over de golven springen brengt toch een zekere nostalgie naar boven… Zo leuk hé, zelfs als dertiger…
Foto’s volgen wanneer ik ze doorgestuurd krijg. (Ik vind het niet zo ideaal om mijn toestel in een zanderige en natte omgeving uit te halen. Dan toch eens werk maken van een low budget toestel?) 

En dan op weg naar Mémé, die nog steeds revalideert, stap voor stap. Een lekker ijsje gegeten, gelachen en gepraat, en dan met 2 vermoeide kids op de fiets terug naar huis. Jawel hoor, we laten de auto meer en meer staan nu Sean ook terug een fiets heeft. Ook al moeten we ons tempo op elkaar afstemmen (zijnde: ik iets sneller en Sean ‘iets’ of ‘iets veel’ trager), het is geweldig ontspannend om zo met z’n viertjes op stap te gaan.

Zo zit de dag er weer op. Fijn bezoek. Leuk dagje gehad!!

Volgend weekend beter 5 mei 2009

‘t Is me een raar weekend geweest.
Ik weet nochtans dat ik moet opletten met speciale kruiden en zo, maar af en toe vergeet ik dat, met niet zo fijne uren/dagen als gevolg. En nu heb ik er dus dagen van afgezien…   (In technische termen: darminfectie.)

Wat is er gebeurd?
Wel, vrijdag waren er op een communiefeest ontzettend lekkere hapjes waar ik me vol overtuiging aan tegoed heb gedaan. En lekker dat dat was… ‘t Was trouwens in ‘t algemeen een hele fijne namiddag met leuk gezelschap.

De kids vonden het geweldig. Eigenlijk hebben die zich met z’n allen de helft van de tijd op de trampoline bezig gehouden met springen en spelletjes zoals “Wolfje”.

<<Wolfje, wolfje, hoe laat is het: De spelers vertrekken terug vanuit hun afgebakend stuk terrein. Ze sluipen dichter bij de wolf en vragen: ‘wolfje, wolfje, hoe laat is het?’ Zegt de wolf ‘etenstijd’ dan springt hij recht en loopt hongerig achter de andere spelers aan. Zegt de wolf iets anders (bvb. zes uur) dan moeten de spelers zes stappen zetten.>>

De rest van de tijd zat verdeeld tussen de schommel en de chips/kaas/…

En ik, ik heb dus veel hapjes gegeten. Vooral van die dipsaus met die lekkere kruiden. Tja, dat heeft me mijn weekend gekost en zo heb ik weer een lesje geleerd.

Vooral jammer dat ik mijn grootmoeder niet heb kunnen bezoeken terwijl ik daarvoor speciaal zo ver gereden had eigenlijk.
Dus, volgend weekend beter!

Bij deze nog een dikke dankuwel voor de goede zorgen van mijn mama, Francis, mijn grootvader, mijn zus en schoonbroer, en zeker niet te vergeten: van mijn 2 lieve schatten die me op mijn wenken bediend hebben zonder te zeuren! (Op de verzuchting van Niki na: “nu doe ik àlles voor mama”. Met een ontzettend grappige blik en toon.)