Toch raar hé, weer een schooljaar voorbij. En wat een traantjes er gevloeid hebben! Afscheid nemen van een aantal leerkrachten (op interim/niet benoemd) is altijd moeilijk hé. Hopelijk geen definitief afscheid. 
Voor Yana en Niki was het alleszins tijd dat er een vakantie aankwam. Die laatste dagen werden toch ontzettend zwaar. Af en toe heb ik me laten meeslepen met hun frustraties, vermoeidheid en bijbehorende gejengel, maar toch kon ik het gelukkig wat relativeren.
Morgen lekker lang uitslapen (hoop ik toch) en de dag op ons gemakske starten. Ik kijk er naar uit.
En voor ik het vergeet, een dikke dankjewel aan Frédêric voor de goeie opvang en begeleiding van Yana en Niki. Ze hebben het goed gehad in jouw klas. Merci!
Alweer voorbij 30 juni 2009
Kinderlogica 14 juni 2009
Binnenkort is het grote vakantie, weet je nog?
“Ja, en dan gaan wij naar Johnny daarna”
En wie gaat er dan naar de klas van Frederic? (= kleuterleraar De Zonnebloem in Oostende)
“De kindjes van Grace”
Hoe, en bij Grace dan? (= peuterlerares De Zonnebloem)
“Daar gaan dan de kindjes van Monique en Greet naartoe” (= juffen kleuterklas Villa Zonnebloem in Mechelen)
Groot drama 9 juni 2009
Vanmorgen had ik Yana en Niki gezegd dat ze misschien kort naar de opvang mochten na school. Nu moet je weten dat zij dat ook gewoon ontzettend leuk vinden, om zo nog langer op school te blijven plakken. (Tiens, zouden ze dat van mij hebben?) Nu moest dat lukken dat de meubelwinkel (waar we langs zouden gaan om een eettafel uit te zoeken) toevallig vandaag gesloten is waardoor we toch op tijd op school waren. Wat een drama wat een drama! Tranen met tuiten wenend kwamen ze uit de klas: ‘maar mama, wij mochten in de opvang’. Zo ontzettend schattig en intriest. Frederic, Sean en ik wisten even niet wat zeggen. Ik was in staat om gewoon even een ommetje te maken zodat ze toch even in de opvang konden. Maar een aloude truc heeft hun traantjes toch wat kunnen opdrogen, ook al was het met veel nasnikken (en ook al druist het wat in tegen mijn principes). Ik had koekjes voorzien omdat we na school met hen op bezoek gingen bij Mémé. En die koekjes hebben toch een beetje troost geboden.
Principes zijn er om soms te breken toch, niet?
Forum van de eendjes en de vlindertjes – foto’s 6 juni 2009
Zoals al verteld, hebben de peuters en de 1e kleuters samen een forum gehad vorige week. Ze waren allemaal bloemetjes die weer en wind moesten doorstaan, dan toch doodgingen om dan terug tot leven te komen dankzij de ‘tuinmevrouw’. Met als toetje een disconummertje door de bloemetjes. Superschattig!
Forum09_start
Forum09_storm
Forum van de eendjes en de vlindertjes – nog even geduld 28 mei 2009
Morgen is het de beurt aan de klas van de eendjes (1e kleuters – Frederic) en van de vlindertjes (peuters – Grace) om iets leuks en creatiefs te brengen op hun forum. Dat is dus voor publiek dat ze ‘iets’ zullen doen. Spannend! Ik weet dat ze al bloemen hebben gemaakt in de klas en die bloemen zullen dan groeien van zaad tot bloem dankzij de ‘tuinmevrouw’ die hen water komt geven. Jammer genoeg heb ik geen camera want het lijkt me wel leuk om hen later nog eens te tonen. Maar ik zal er alleszins van genieten!! (Wat fijn toch dat ik zelfs geen dag verlof moet nemen om op zo’n speciale momentjes aanwezig te zijn.)
Juletje 30 maart 2009
Al 4 jaar zijn mijn meiden! Ik kan niet beschrijven hoe raar dat voelt soms. Wat gaat dat snel! (Clichés zijn niet voor niets clichés geworden.)
Op een speciale dag horen er uiteraard ook speciale privileges bij.
Zo is er de verplichte kroon op princessenmaat gemaakt door mama, ik dus.
Vandaag mochten ze ook het kadootje van Frederic uit de verjaardagsdoos halen (ook al zijn ze datzelfde kadootje nu in de klas vergeten).
Ze mogen zelf kiezen welk gebakje of zo er mee kan naar school. Nu is dat ipv de tradionele wafels à la papa (door ziekte geveld) een cake van bij de bakker geworden (waarvan ik sterk twijfel of er voldoende van was maar ik heb alleszins geen klachten gehoord).
Blijkbaar heeft de hele klas voor elk een leuke tekening gemaakt en dat heeft Frederic dan vliegensvlug omgetover tot een fijn boekje. Heel leuk als souvenir.
En dan… een extra logé speciaal voor de verjaardag: Jules die mag blijven slapen. Een heel fijn idee. Jules heeft mee de slaaprituelen gevolgd van pyama aandoen, tanden poetsen, op het potje (ook al heeft hij eerst naast de pot geplast, foei Jules), zoentje geven/krijgen, … Maar dan de hamvraag, bij wie mag Jules nu slapen vannacht. Aangezien we zelf op -lang- logement zijn zitten we een beetje krap en slapen de meiden in reisbedjes ipv in een groot bed. Toch heb ik er niets anders op gevonden dan ze uiteindelijk samen in één reisbed te laten slapen met Jules tussen hen in. Wel riskant maar blijkbaar doenbaar. En ik moet zeggen, dat is de eerste keer sinds dagen dat ze zo snel in slaap zijn gevallen.
Jules op logement bij Yana en Niki
Uiteindelijk is er dus een oplossing gevonden voor Jules, maar toch moet ik stilletjes toegeven ik het daar wat moeilijk mee heb. Ik heb twee meiden met elk een eigen identiteit en met elk dezelfde rechten dus ook op hun verjaardag zou dat moeten tellen. Maar jammer genoeg is dat niet altijd even simpel en haalbaar. Zo zullen ze ook nooit (denk ik toch niet) een uniek eigen verjaardagsfeestje (ze hebben wel steeds elk een eigen taart!) hebben. Ook dat moeten ze met elkaar delen. Langs de andere kant, ze zijn met 2 om hun door moeilijkere momenten te loodsen. Ze hebben veel aan elkaar omdat ze op hetzelfde niveau communiceren en spelen. En zo kan ik nog wel een aantal voordelen opnoemen.
Dat zal ook allemaal een beetje bij het leven horen hé. Een beetje geven een beetje nemen…
Terug van weggeweest is heel goed meegevallen 27 maart 2009
Een beetje ziek zijn heeft ons uitstapje niet kunnen bederven. Woensdag na school begon ons tripje naar Duffel. Van enige verlegenheid was er geen sprake toen we bij Lieve aankwamen. Integendeel zelfs… Spelen met de barbies, op bezoek bij de mama en papa van Lieve, nog spelen met de barbies, … Het was een heel plezante namiddag gevolgd door lekker eten en een goed bad. En dan slapen in het bed van Lieve terwijl mama en Lieve in de uitklapzetel vlogen, dat was ook een belevenis. Best wel fijn, vonden mijn meiden. En we hebben eigenlijk ook allemaal geslapen als roosjes.
Dankjewel Lieve, voor het logement!
Op donderdag hadden we best wel een drukke agenda. Eerste stop: naar Chris en Nicole (ex-buren van in Mechelen) in Rijmenam voor de jaarlijkse fotoshoot van de kids (een foto volgt maar zoals je misschien wel weet, is onze computer op de sukkel en komt er heel wat foefelwerk aan te pas vooraleer ik een cd-rom kan inlezen). Ze hebben zich geweldig goed geamuseerd en waren wonderbaarlijk genoeg ook onmiddellijk op hun gemak (in tegenstelling tot de vorige jaren). Dat heeft dan ook een hele mooie fotoreeks opgeleverd van over de 100 foto’s in 2 verschillende outfits. Ik moet ook wel zeggen dat ik ongelofelijk blij ben dat ik Chris en Nicole ken. Niet alleen zijn dat 2 hele leuke lieve mensen met een fijn gezin, Chris kan heel goed fotograferen en stelt mijn kids direct op hun gemak. En wie me kent, weet dat ik veel belang hecht aan die momentopnames op papier (allé ja, nu vooral op pc ). Een heel geslaagde voormiddag dus!
En dan le moment suprême: het geplande bezoekje aan de klas van Monique en Greet… in Mechelen. Wat hebben ze/we daar naar uitgekeken! Het ijs was op ontzettend korte tijd gebroken en de meidenbende (Oona, Yune, Yana, Niki, Pieternel) is na de kring – waar we ook de leuke brief van de klas van Frederic hebben voorgelezen en de foto’s en tekeningen hebben bewonderd - aan het tetteren geslagen… handje in handje met z’n allen… alsof ze nooit zijn weggeweest. Zo ontroerend! Eventjes tot rust komen in de snoezelruimte – een ruimte ingericht speciaal om wat sfeer te brengen, met lichtjes en kussentjes ed, héél leuk gedaan – en dan vrij spel in de klas. De tijd vloog letterlijk voorbij. Dan was het alweer tijd om naar de kring te gaan om de dag af te sluiten… zoooo snel al.
Bezoek van Niki en Yana aan de klas van Greet en Monique
En als kers op de taart kregen Yana en Niki een koksmuts mee naar huis, in het kader van het bakkersproject in de klas. Van het brood dat Monique met de kindjes samen heeft gebakken -op ambachtelijke wijze- zullen ze niet meer kunnen proeven jammer genoeg. Misschien een ideetje voor bij Frederic?
Dankjewel Monique, dat we dit bezoekje konden brengen aan de klas!! Ik krijg niet uitgedrukt hoe zeer we hiervan genoten hebben!
Op het einde was er op de speelplaats wel een moeilijk momentje voor mijn meiden. Ineens was het wat overweldigend voor hen. De kindjes van de andere klassen (letterlijk tot die in het 6e leerjaar) wilden allemaal Yana en Niki nog eens zien. De kleuters wilden nog met hen spelen. Mama was nog een praatje aan ‘t maken met de andere ouders. En dan was het ineens te veel. Al die aandacht konden ze niet meer de baas dus dan had ik terug twee beenplakkertjes. Ik kan me ook wel heel goed voorstellen dat er voor hen wel heel veel indrukken tegelijk op hen afkwamen.
Ons dagje hebben we geëindigd in ‘onze’ straat in Mechelen. Aan ons ex-huisje was er nog steeds geen beweging te zien. We zijn wel eventjes gepasseerd bij onze (ex-)buren Arnout en Vanessa. Ook fijne mensen en een leuk en zorgzaam gezin. Voor wie het trouwens niet weet, Arnout heeft zo’n kleine 4 jaar geleden Niki verzorgd toen ze een paar dagen op de neonatale afdeling in Antwerpen was opgenomen. Alleen wisten we toen nog niet dat we eigenlijk buren waren.
En dan nog een blitsbezoekje bij Jenny en Harry waar we jammer genoeg niet heel lang meer konden blijven. Ik zou daar anders uren kunnen zitten – en heb dat in het verleden trouwens al gedaan, vergezeld van lekkere koffie. Jenny, volgende keer zal ik dat wat op voorhand proberen af te spreken hé!
Vandaag dan terug naar school in Oostende, gewapend met de bakkersmuts van bij Greet en Monique. Benieuwd of ze veel zullen vertellen over hun drukke maar toch heel leuke uitstap naar Mechelen.
Heimwee 10 maart 2009
Vanmorgen had Niki een moeilijk momentje… Ze mist de school in Mechelen, ze mist Monique en Greet, ze mist haar speelkameraadjes, ze mist haar speelgoed… (Voor wie het nog niet weet, wij kamperen de volgende weken bij mijn schoonouders in Oostende. Er is wel wat speelgoed naar hier verhuisd maar wegens dat chronisch overschot aan speelgoed is er toch een deel in de container gemoeten.) Was echt wel zielig. Ik kreeg een heel overweldigend beschermend gevoel en zou in staat geweest zijn van de auto te nemen en naar Mechelen te rijden. (Vooral aangezien ik bij momenten toch ook wel wat heimwee heb.) De tranen stonden ons allebei nader dan het lachen.
Versta me niet verkeerd, Niki gaat heel graag naar school in Oostende en heeft daar ook al een resem vriendjes en ze vindt Frederic nog altijd even lief. Maar ook kinderen van 4 hebben het recht om wat moeite te hebben met afscheid nemen.
Verhuis naar Oostende 18 februari 2009
Voor wie het nog niet wist, sinds 1 februari 2009 zijn wij -in Sean z’n geval: opnieuw- Oostendenaars. Tot nader order hebben we onze intrek genomen bij de schoonouders (merci Mémé en Pépé!). ‘t Is een beetje geven en nemen met z’n zessen en met een hond en 3 katten maar al bij al lukt het ons vrij aardig vind ik. Oorspronkelijk zou het voor een maandje of 2 zijn, nu kijken we al tegen een maand of 3,5 aan… time will tell.
Yana en Niki zijn ons al een maandje voorgeweest en gaan al sinds 5 januari naar de lokale Freinet school. Frederic (ja ja, een meester ) kreeg al direct de stempel ‘dat is een hele lieve’, en al zo’n reactie in de 1e week is een heel compliment! Dus bedankt Frederic, dat je mijn meiden zo op hun gemak hebt gesteld. En bedankt Nele, voor de knuffels en voor de extra aandacht. En bedankt tante Nicole, voor je zorgzaamheid.
En een dikke dankjewel voor Mémé en Pépé om voor hen te zorgen.
Bedankt! Yana en Niki waren en zijn in goede handen.
