Receptje 22 oktober 2011

Met een beetje vertraging, zo maak je bloederige spinnensoep:

Voor het ‘bloed’ heb je nodig:

• 1 laurierblad
• peterselie
• 50 g boter
• 500 gr verse tomaten of gepelde uit blik
• 500 g ajuinen
• 3 wortelen
• 2 wit van de prei (steel)
• 140 g tomatenpuree ( 2 potjes)
• 3 bouillon blokjes (rund)
• ongeveer 200 ml gezeefde tomaten

Snij de ajuinen, wortelen en prei in kleine stukken. pel de tomaten en snij ze in 4.
Smelt de boter in een grote kastrol, en bak eventjes de ajuin. Voeg daarna de rest van de groenten toe (wortelen, prei en tomaat).Vul de kastrol daarna met water tot de groenten juist onder water staan. Doe het laurrierblad mee in de pan en laat 30 min koken. Verwijder het laurierblad en mix de soep.Voeg 1,5 liter water (kan meer of minder zijn, naargelang goesting) toe met 3 bouillonblokejes en de 2 potjes tomatenpuree + de gezeefde tomaten. Laat nog even doorkoken en breng op smaak met zout, peper en eventueel paprikapoeder.

Voor de ‘spinnen’ heb je nodig:

• 300 gr gehakt
• capellini

Maak balletjes van het gehakt. Breek de capellini in stukjes van ongeveer 3 cm en steek telkens 3 stokjes door elk gehaktballetje. Voor het plezier kan je er ook één bommetje (een balletje met zo veel stokjes erin als maar kan) tussensteken met eventueel een prijs voor wie het bommetje in zijn soep vindt. Ik heb de balletjes eerst apart wat gekookt tot ze gaar waren en dan op het einde bij de soep gevoegd.

En voilà, de bloederige spinnensoep kan geserveerd worden.

Ten huize Van Tyghem:

Bij ons hebben de kids zich geweldig goed geamuseerd met het maken van de spinnetjes. Ok, hun lijfjes zagen er soms wat ‘anders’gevormd uit maar wie ben ik om daar commentaar op te leveren. Niki en ik vonden het alleszins super lekker. Yana was er iets minder zot van zodra ze alle spinnen verorberd had.

Ook een aanrader, voor ik had verraden hoe we die soep dan wel gingen maken had ik de kids zo ver gekregen dat ze buiten op spinnenjacht zijn gegaan. Hilarisch!

Marathon 1 maart 2011

Na 2 maanden gevuld te hebben met studeren voor 5 examens, literatuurstudie schrijven, portfolio schrijven, examenopdracht maken, wekelijks les volgen, wekelijks werken, toch nog iets proberen met de kids te doen (heel af en toe), rondcrossen, mee gaan zwemmen met de klas van de kids, … is er eindelijk terug wat ademruimte. Wat was me dat een race zeg. En ik heb de weerslag dubbel en dik gevoeld vanmiddag… zo opgelucht dat ik dacht te zullen zijn na het afleggen van de voorlopig laatste 2 examens, zo overstuur en kapot was ik vanmiddag. Alle onderdrukte stress en spanning kwam ineens naar boven… Maar zoals het hoort, na eens goed te ventileren, kunnen we er nu weer tegenaan. Let wel: vandaag dus niet hé, vandaag wordt het zetelzitten… maar vanaf morgen zijn er terug ‘opportunities’.

Opportunities om iets anders te doen dan met die neus in die boeken te zitten. ‘t Is te zeggen: de studentrol kan terug op zijn rechtmatige plaats gezet worden, zijde naast die van de mamarol, die van de partnerrol, die van de vriendenrol, die van de ‘ik-als-deel-van-mijn-familie’rol en die van de ‘ik-wil-ook-af-en-toe-iets-voor-mezelf’rol.

De kinderen hebben ook zitten aftellen. Zij hebben ontzettend veel geduld gehad de laatste maanden maar toch begon die studerende mama hen heel erg – en terecht ook – te storen. Zij willen en verdienen aandacht, niet alleen fysieke aanwezigheid maar ook emotionele aanwezigheid, … Nu is daar gelukkig terug ruimte voor.

Dankjewel mijn patatjes om zoveel geduld gehad te hebben. En niet te vergeten: dankjewel zoetie voor je geduld, begrip en hulp!

Geeuw 24 januari 2011

Ochtendscenario:

De wekker gaat, ik duw hem nog eventjes af (zoals elke ochtend) zodat ik 10 minuutjes heb om wakker te worden.
Ik spring (nu ja, strompel) onder de douche…
Tiens, de kinderen worden niet uit zichzelf wakker?! Meestal rond 7u15 à 7u30 zie ik eerst Niki haar hoofd om de deur steken, eventjes later gevolgd door Yana. Nu ja, op maandag kan die klok soms al es wat ontregeld zijn dus ik geef hen nog een paar minuutjes…
Ik zoek mijn kleren bij elkaar, droog mijn haar… en nog steeds geen kids te zien. Dan toch maar hen wakker maken dus… Ze zijn nogal sloom en draaien zich nog es om… Vijf minuutjes later ga ik opnieuw binnen ‘nu is het echt wel tijd om op te staan hoor’…
En dan Yana die met een boze blik kijkt en beiden die me duidelijk maken: ‘er staat wel nog maar een 6 hé mama, op de klok. ‘t Is nog geen tijd om op te staan!’

HELP! De wekker stond inderdaad een uur verkeerd… Lang verhaal maar gisteren had Sean zijn wekker terug ingesteld en ik had aan de mijne zitten prutsen (nl, dat is een nieuwe die niet altijd direct doet wat ik wil ) dus ik heb mijn wekker op de zijne gelijkgesteld… BAD MISTAKE dus.

Nu zit ik hier achter mijn computer om ondertussen 6u50 op een maandagochtend… Met 2 kids die niet meer kunnen slapen en dus zich aan ‘t aankleden zijn…

Toch grappig al bij al, niet? En aangezien ik er morgen toch uit moet om 6u zet dat mijn ritme ineens goed hé… Al bij al, we kunnen er nog mee lachen…

Kleine update: waarschijnlijk stond die wekker van Sean verkeerd door mijn eigen gepruts… een uurtje versprongen waarschijnlijk toen ik het alarm instelde. Hm, misschien toch es deftig gerief kopen?

Fotoshoot 4 mei 2010

Naar jaarlijkse traditie trekken we rond de verjaardag van Yana en Niki naar onze vroegere buurman voor een fotoshoot. ’t Is altijd wat organiseren, kleren kiezen, eventueel nieuwe spulletjes kopen, time-management gewijs iedereen op tijd in en uit bad krijgen, tijdig vertrekken en dan liefst zonder de kids al te veel op te jagen zodat ze vrolijk en onbezorgd voor de camera kunnen verschijnen.

Ballonnen helpen meestal wel om het ijs te breken. Al moet ik zeggen dat ik het dit jaar moeizamer vond gaan dan vorig jaar. Zou dat met de leeftijd te maken hebben? Terwijl ze vorig jaar nog spontaan voor de lens begonnen spelen, was het nu wat langer wennen. Toch zijn er heel veel geslaagde foto’s vind ik…

    

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We moeten er een eind voor rijden maar ‘t is de moeite dik en dubbel waard… en het geeft de kans om nog eens bij te praten met mijn ex-buurvrouw Nicole. ‘t Was een hele fijne namiddag alleszins…

Moeilijke woorden 12 maart 2010

Gespreksfragmentje vanmorgen:

Mama: “En Niki, wat heb je gisteren gegeten op school? Was het lekker?”
(Noot: op donderdag zie ik mijn meiden niet of bijna niet. Om het makkelijk te maken, eten ze dan warm op school.)

Niki (haalt schouders op): “Het was ok, ‘t was niets bijzonders mama.” (pauze) “Wat betekent dat eigenlijk ‘niets bijzonders’?”

Winterijsjes 8 maart 2010

Moet perfect kunnen, toch? Ijsjes zijn altijd lekker, zeker in de winter. En als je dan nog kan combineren door gezellig babbelend op een windstille dag lekker ingeduffeld over de dijk te wandelen is dat mooi meegenomen vind ik. ‘t Was een fijne ontspannende dag (ondertussen eigenlijk al een week geleden) en weekend…

Yana – Pinokkio ijsje

Niki – Maya de Bij ijsje

Lieve

Inge

Grote wasjes, kleine wasjes… 15 februari 2010

… horen in een wasmachine te draaien. Met de nadruk op draaien! Dus een wasmachine die er ineens de brui aan geeft, daar hebben we niets aan. Laat staan als er dan nog es van die rotbeesten (ja ja, ze waren er weer ) de boel komen verpesten en de hoeveelheid was minstens vertienvoudigen… Dat was een dikke week geleden…

Hier lijkt het me trouwens ook het juiste moment/de juiste plaats voor een welgemeende dankuwel, een dankuwel aan pépé en Moni die vrijwillig wasmachinetijd aan ons afstonden, en aan nonkel Joeri die zelfs aan-huis-levering op zich heeft genomen (in een voor hem/hun toch ongelofelijk stresserende hectische periode).

Om nu tot mijn punt te komen:
- de dienst-na-verkoop van Krefel heeft ons binnen een redelijk correcte termijn (neutraal bekeken dan, voor mij was dat nog steeds véél te lang) van 9 dagen (incl 4 weekenddagen) een mechanieker gezonden
- die zeer behulpzame meneer stond hier zoals afgesproken voor de middag
- ik leg het probleem uit, verzeker hem dat ik de filter wel degelijk heb nagekeken en zelfs op mijn buik in dat gat van de filter heb gekeken
- en wat is nu de clou: een verdwaalde fluo oranje strijkparel zorgde er blijkbaar voor dat dat wieltje op het einde van de filter blokkeerde! Een kleine troost: de mechanieker verzekerde me ervan dat je een zaklamp nodig hebt om dat te merken
- maar dus door zo’n onnozel ding van een paar centiemen, mocht/moest ik zo’n kleine € 75 ophoesten én zat ik meer dan een week zonder dat technologisch hulpmiddel
- gratis en voor niks kreeg ik er nog een aantal algemene wasmachine-tips erbovenop (zo wordt mogelijke algenvorming in de wasmachine enkel en alleen verholpen door es te wassen met pure javel – truc om algenvorming te vermijden is minder poeder te gebruiken)

- maar on the bright side: IK KAN TERUG WASSEN!!! Of nog beter: ik kan de machine terug laten wassen!
- en ik zal mijn alertheid op kleine nietsvermoedende objecten (tijdelijk?) verhogen.

Zomaar… 8 februari 2010

Niki, Inge en Yana

De bib 12 december 2009

Sinds een recent bibliotheekbezoek staat ‘de strip’ in zijn zeer ruime betekenis volop in de belangstelling. Wist je dat er zelfs strips zijn van zowat alle Disney verhalen? Ik niet.

Eventjes was ik zelf een boek gaan zoeken, met een duidelijke opdracht aan de kinderen om stil te zijn, een boekje te zoeken en ZEKER niet met iemand mee te gaan (instructie: héél luid roepen als er iemand nog maar een poging zou ondernemen: “jij bent niet mijn mama”). In die toch wel zeer korte tijd hadden ze een serieuze verzameling strips voor kleine kinderen ontdekt. En met zeer groot enthousiasme hebben ze me dat allemaal uitgebreid getoond. Na een kleine teleurstelling (blijkbaar moet je voor een bibliotheekkaart een geboortepasje meebrengen – dat was makkelijker in Mechelen ) en een snelle oplossing (dan heb ik maar een aantal items van mijn lijstje geschrapt) konden die strips dus mee naar huis…

En sindsdien volgen die strips Yana en Niki op de voet… tot in de slaapkamer. En ‘s avonds hoor ik ze elkaar dan nog luid voorlezen (zoals nu). Geweldig toch. Van zeer emotioneel tot zeer schoolmeesterachtig ‘Vertel eens, wat zie je op dit prentje?’ en ‘Wat denk je dat er hier gebeurt?’…

Hun interesse in boeken en strips is gelukkig goed ontwikkeld. Wat wil je ook, met een papa die aan de voordeur een sigaretje staat te roken met telkens opnieuw een boek (liefst zo’n geweldig dik) in z’n handen. Zelf lees ik niet meer zo veel als ik zou willen maar zo’n passie geef je gelukkig door. En of dat nu nature of nurture is, dat is een debat voor in de klas.

Vuilbak 22 november 2009

Kinderen laten zich niet opjagen… Die van ons toch niet… Zo kwam het dat Niki uiteindelijk haar lolli in de auto verder opat (op zich niets mis mee natuurlijk, buiten die eventuele plakboel; en echt veilig is dat ook niet als je bv hevig moet stoppen, maar bon). Daar zit ze dus na een tijdje met dat lege stokje in haar handen.

Niki: “hier mama, het stokje”
Mama: “ik ga dat niet vasthouden hoor, dat moet je het nog even bijhouden en straks in de vuilbak gooien”
Een aantal minuten gaan letterlijk voorbij…
Niki (heel serieus): “zeg mama, maar jouw tas ìs toch een vuilbak?”

Kleine nota: Sean durft nogal eens -geheel onterecht natuurlijk – naar mijn handtas verwijzen als ‘de vuilbak’. En zo weten we weeral dat kinderen dus echt wel àlles oppikken.