Het huis van Jules 6 juni 2009

Gisteren mocht ik als begeleider samen met de 1e kleuters en de peuters mee op stap naar het huis van Jules. Voor wie het nog niet wist, Jules is de klaspop en blijkbaar heeft die een vakantiehuisje aan zee in De Panne. Wel, dat was dus echt een hele fijne dag voor de kinderen en ook voor ons. Allemaal samen op de bus (surprise voor Niki en Yana: mama gaat ook mee!), lekker spelen in de speeltuin, boterhammetjes eten, nog wat spelen en kleuren, en dan meer dan een uur een leuk programma samen met Jules…

Huis van Jules

“Samen met hun klaspop ontdekken de allerkleinsten een strandhuisje vol verrassingen. In een wereld vol fantasie ontdekken ze de natuur. Voelen aan dieren, proeven van bessen en noten, ruiken, meevaren op de golven, vissen in de zee, duiken in het water en ook helemaal tot rust komen op het strand: alles beleven ze samen met hun klasvriend.”

Zie ook: De Nachtegaal.

Waar is dat lentezonnetje naartoe? 3 april 2009

De hele week zijn de temperaturen dag per dag lichtjes omhooggegaan. We hebben zelfs met de jongste kleuters een heel fijne lentewandeling kunnen maken in het park. ‘t Was trouwens de eerste keer dat ik in Oostende met de klas ben meegegaan. Lekker gezellig, wel heel veel kindjes met zo 2 klassen samen, maar toch een heel geslaagd uitstapje. Jules had zich af en toe verstopt, gelukkig waren er heel veel vrijwilligers om hem te zoeken.
Alleen vandaag hebben we hier aan de zee geen zon gezien. Wel heel veel mist. De hele dag…

Ondertussen nog steeds geen nieuws van mémé. Echt nagelbijten is dat hier. En verstand op nul…

Juletje 30 maart 2009

Al 4 jaar zijn mijn meiden! Ik kan niet beschrijven hoe raar dat voelt soms. Wat gaat dat snel! (Clichés zijn niet voor niets clichés geworden.)

Op een speciale dag horen er uiteraard ook speciale privileges bij.
Zo is er de verplichte kroon op princessenmaat gemaakt door mama, ik dus.  
Vandaag mochten ze ook het kadootje van Frederic uit de verjaardagsdoos halen (ook al zijn ze datzelfde kadootje nu in de klas vergeten).
Ze mogen zelf kiezen welk gebakje of zo er mee kan naar school. Nu is dat ipv de tradionele wafels à la papa (door ziekte geveld) een cake van bij de bakker geworden (waarvan ik sterk twijfel of er voldoende van was maar ik heb alleszins geen klachten gehoord).
Blijkbaar heeft de hele klas voor elk een leuke tekening gemaakt en dat heeft Frederic dan vliegensvlug omgetover tot een fijn boekje. Heel leuk als souvenir.
En dan… een extra logé speciaal voor de verjaardag: Jules die mag blijven slapen. Een heel fijn idee. Jules heeft mee de slaaprituelen gevolgd van pyama aandoen, tanden poetsen, op het potje (ook al heeft hij eerst naast de pot geplast, foei Jules), zoentje geven/krijgen, … Maar dan de hamvraag, bij wie mag Jules nu slapen vannacht. Aangezien we zelf op -lang- logement zijn zitten we een beetje krap en slapen de meiden in reisbedjes ipv in een groot bed. Toch heb ik er niets anders op gevonden dan ze uiteindelijk samen in één reisbed te laten slapen met Jules tussen hen in. Wel riskant maar blijkbaar doenbaar. En ik moet zeggen,  dat is de eerste keer sinds dagen dat ze zo snel in slaap zijn gevallen.   

Jules op logement bij Yana en Niki

Uiteindelijk is er dus een oplossing gevonden voor Jules, maar toch moet ik stilletjes toegeven ik het daar wat moeilijk mee heb. Ik heb twee meiden met elk een eigen identiteit en met elk dezelfde rechten dus ook op hun verjaardag zou dat moeten tellen. Maar jammer genoeg is dat niet altijd even simpel en haalbaar. Zo zullen ze ook nooit (denk ik toch niet) een uniek eigen verjaardagsfeestje (ze hebben wel steeds elk een eigen taart!) hebben. Ook dat moeten ze met elkaar delen. Langs de andere kant, ze zijn met 2 om hun door moeilijkere momenten te loodsen. Ze hebben veel aan elkaar omdat ze op hetzelfde niveau communiceren en spelen. En zo kan ik nog wel een aantal voordelen opnoemen.

Dat zal ook allemaal een beetje bij het leven horen hé. Een beetje geven een beetje nemen…