Fotoshoot 4 mei 2010

Naar jaarlijkse traditie trekken we rond de verjaardag van Yana en Niki naar onze vroegere buurman voor een fotoshoot. ’t Is altijd wat organiseren, kleren kiezen, eventueel nieuwe spulletjes kopen, time-management gewijs iedereen op tijd in en uit bad krijgen, tijdig vertrekken en dan liefst zonder de kids al te veel op te jagen zodat ze vrolijk en onbezorgd voor de camera kunnen verschijnen.

Ballonnen helpen meestal wel om het ijs te breken. Al moet ik zeggen dat ik het dit jaar moeizamer vond gaan dan vorig jaar. Zou dat met de leeftijd te maken hebben? Terwijl ze vorig jaar nog spontaan voor de lens begonnen spelen, was het nu wat langer wennen. Toch zijn er heel veel geslaagde foto’s vind ik…

    

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We moeten er een eind voor rijden maar ‘t is de moeite dik en dubbel waard… en het geeft de kans om nog eens bij te praten met mijn ex-buurvrouw Nicole. ‘t Was een hele fijne namiddag alleszins…

Dagje sporen 17 april 2010

Even heb ik getwijfeld… Ingaan op de verjaardagsuitnodiging van een vroeger schoolvriendinnetje van Yana en Niki – en dus een bijbehorende planning opstellen? Of me het over-en-weer gerij besparen en ‘s avonds thuis zijn met de kindjes om de verjaardag van Sean te vieren? Ik vond het niet kunnen om de verjaardag van Sean over te slaan dus mijn beslissing was eigenlijk min of meer gemaakt… maar dan vroeg Sean zich doodleuk af waarom ik in hemelsnaam die uitnodiging zou afslaan… want voor de kids zou het fantastisch zijn en eigenlijk vieren we onze verjaardagen thuis ook niet echt… Dus vandaar, zonder schuldgevoel, kon ik onze daguitstap beginnen plannen.

Bij gebrek aan eigen vervoer, moest het hele schema gebouwd worden rond het openbaar vervoer. Treinen op zich is voor mij geen probleem – integendeel, vind ik heel leuk en ontspannend zelfs. En de kids zijn ondertussen ook groter, en kunnen zich ook al iets meer (en vooral langer!) aan één stuk met hetzelfde bezig houden… plus de trein is voor hen een fantastisch vervoermiddel… kan geen auto tegenop…

In plaats van de kinderen – en eigenlijk ook vooral mezelf – te moeten opjagen van bij het ontwaken, hebben we er eigenlijk onze tijd voor genomen ‘s ochtends… Met de bus naar het station, de trein op om 11u, in Mechelen frietjes gaan eten, met de bus tot onze bestemming… heel vlotjes ging dat… en zo relaxed! Moet ik absoluut meer doen.

Op het feestje zelf bleek ik totaal overbodig. Niet dat ik anders verwacht had maar toch… de uitnodiging om zelf een wandelingetje of zo te maken viel niet in dovemansoren. Al wandelend, ben ik uiteindelijk aanbeland in ‘onze’ vroegere straat om een koffietje te gaan drinken bij de buurvrouw! Zo gezellig en toch ook wel wat nostalgisch…
De nieuwe eigenaars van ‘ons’ huis bleken niet thuis maar hadden wel hun gordijn maar tot in de helft hangen. Daar heb ik de onbeleefde nieuwsgierige voorbijganger gespeeld door heel onbeschaamd vanaf de overkant van de straat binnen te gluren. Hm, kan dat nog door de beugel? Mijn aangeboren nieuwsgierigheid kon niet beteugeld worden .

Terug op het feestje wilden mijn 2 pagadders absoluut nog van geen wijken weten – eerlijk gezegd zou ik me zorgen gemaakt hebben moesten ze wel weggewild hebben. Al bij al was dat een uitstekende gelegenheid voor opnieuw een leuke babbel. Deze keer met iemand waarmee ik – ondanks dat ik hem nog nooit ontmoet had -  blijkbaar toch een aantal linken heb. Ten eerste is hij de broer van de mama van Yune, ten tweede heb ik blijkbaar bij hun papa gesolliciteerd 4 jaar geleden (afgesprongen na het 4e gesprek ) en ten derde lijkt onze levensvisie wel heel goed overeen te komen…

Nog een aantal tekeningen later konden Niki en Yana eindelijk overtuigd worden om hun spullen bij elkaar te zoeken. Van deze keer hebben we trouwens de weg naar het station te voet afgelegd, letterlijk op hun allerlaatste restjes energie. Maar wie dacht dat ze dan zouden slapen op de trein had het dik mis. Kleuren, foto’s maken, tateren… tot in Oostende. Ze hebben dat zo flink gedaan!

Zo’n dagje op en af is dus zeker voor herhaling vatbaar. Misschien een optie om ook dat andere vriendinnetje zo nog eens te bezoeken?

Wist je dat… 30 januari 2010

- ik soms van die impulsieve ideeën in mijn hoofd krijg en dan ook op een paar seconden tijd mijn plannen overhoop kan gooien
- ik in één van die buien daarstraks net voor het oprijden van de E40 in Gent bedacht dat ik net zo goed met de kids langs Ikea kon rijden (‘t was ondertussen 17u45) om daar iets te gaan eten
- en ik dan uiteraard van de gelegenheid geprofiteerd heb om nog ‘t een en ‘t ander te kopen
- wij met z’n drietjes dat hele bezoekje hebben afgerond op slechts 2,5 uur (!), inclusief:
        * eten,
        * 45 minuutjes voor de kids in Smaland,
        * 45 minuutjes voor de mama om hééééél de winkel te doorlopen zonder stressen en toch wat inkopen te doen ondertussen,
        * bestellen, afhalen en in de auto puzzel(l?)en van 2 rolluikkasten voor de badkamer,
        * aanschuiven aan de kassa,
        * en aanschuiven aan de ontzettend lange rij van de klantenbalie om een factuur te bekomen.

- Niki en Yana vandaag heel flink zijn geweest bij hun eerste kerkbezoek, ondanks de zwaar beladen sfeer.
- Niki en Yana héél blij waren om Katrijn terug te zien tijdens de koffietafel
- het een rare dag was vandaag. Afscheid nemen is emotioneel niet te onderschatten. Sterkte Lieve!

- ik dit rubriekje geleend heb van de mama van Emma – een collega-blogger
- ik hoop dit rubriekje nog eens te mogen lenen.

- er vandaag nog veel op mijn to-do lijstje staat terwijl ik liever direct in mijn bed zou kruipen…

> 500 km 12 oktober 2009

> 500 km
doorheen 5 Vlaamse provincies met uitgebreide stops in 4 daarvan
in 2 dagen
volgepland met activiteiten…

1e stop: een blits-bezoekje aan Tante Heidi om vergeten spulletjes terug te geven
2e stop: blijven slapen bij Moni
3e stop: op bezoek bij bomma
4e stop: op bezoek bij bompa, bewonderen van de nieuwe badkamer in wording en de andere nodige aanpassingen

5e stop: richting Antwerpen voor ‘Op zoek naar Maria’ – zonder kids welteverstaan. Héél leuke musical, qua zitcomfort iets minder (alleszins toch voor de mensen die niet lenig genoeg meer zijn om de benen in de nek te gooien) maar toch zeker de moeite. Dat met een leuke babbel in goed gezelschap maakt een fijne avond… Voor herhaling vatbaar hé Lieve?
6e stop: terug richting Moni nà 2 koffies - om wakker te blijven (een effect dat iets té goed gewerkt heeft bleek doorheen de nacht)

7e stop: naar het feest van de familie Van Dyck (of volgens de helft van de familie Van Dijck). Een feest dat op papier een zeer uitgebreide brunch leek maar in werkelijkheid zowel middag- als namiddag- als avondeten bleek te voorzien (niet helemaal volgens plan denk ik maar er moet in de keuken tussen de soep en de patatten iets mis gelopen zijn ). Alleszins was het zeer aangenaam. Zoals altijd is de start een beetje onwennig – we zien veel van die mensen enkel en alleen maar op dat +/- 5 jaarlijkse feest – maar dat lost zichzelf snel op. Ook kinderen schijnen daar absoluut geen moeite mee te hebben. Op het einde was er zelfs een klein drama want Niki, Yana en Zita schenen maar geen afscheid van elkaar te willen nemen. Zo vertederend schattig dat ze waren… Enne, we zullen echt een brief aan de Sint moeten schrijven zodat mama (ik dus) eindelijk terug haar eigen fototoestel kan terug claimen. Want zeg nu zelf, wanneer kinderen ergens zoveel passie voor hebben, kunnen we dat toch alleen maar stimuleren. (En dan moet ik tenminste niet meer vragen om alsjeblieft zelf nog eens het toestel te kunnen gebruiken. )
8e stop: na een lange leuke dag terug richting Oostende – doorheen de regen – en gelukkig zonder in slaap te vallen (om een nacht tegemoet te gaan waarin het stormt, ook niet slaapbevorderlijk).

En Sean? Die heeft ocharme 2 volle dagen (shiften van 12u) gewerkt en is uit armoede dan maar op zijn werk blijven slapen aangezien ik nu echt wel de auto nodig had. Op die dagen mis ik mijn eigen ex-tuuteke toch wel.

Bezoek uit Mechelen 20 september 2009

Op het einde van de zomervakantie nog een heel groot hoogtepunt: bezoek van 2 vriendinnetjes uit Mechelen!!! Ons huisje was net wel (alhoewel, eigenlijk niet echt helemaal) ‘bezoekklaar’. Yune en Pieternel stonden volgens de mama’s ook al te popelen om langs te komen. En ook al waren de eerste minuten een klein beetje onwennig, dat ijs was ontzettend snel gebroken. Daar zaten we dan met 3 mama’s alleen in de living, terwijl het enthousiasme van de 4 dames vanuit de speelkamer helemaal tot beneden toe te horen was.

Yune, Pieternel, Niki, Yana

Naast verkleedpartijtjes hoort ook verstoppertje tot de favorieten:

Verstoppen... rarara waar ben ik

En hilariteit alom, ondanks dat de meiden zich keer op keer bijna op dezelfde manier verstoppen…

Verstoppertje - gevonden

Zoals een beetje te verwachten was, was het afscheid net iets moeilijker. Na een kort bezoekje aan het strand nog een laatste keer dag zwaaien naar de trein… Een heel leuk dagje zat er op… En weer een leuke herinnering erbij…

Bussen en treinen 7 september 2009

Weer een lekker druk weekendje achter de rug… Zaterdagochtend mama en kids met de bus en met de trein tot Diest en dan zondag de omgekeerde route terug naar huis… Ik moet zeggen, de terugreis was net wat hectischer dan de heenreis. Maar liefst 3 overstappen hadden we nodig om tot in Oostende te geraken. En dan op een overvolle (en dat zeg ik zonder de minste overdrijving) bus met 2 kids met elk een valiesje, 1 grote valies, een grote zak vol met spullen van de rommelmarkt en een laptop. Dat erop geraken tot daar toe, maar dan moet je daar dus ook nog afgeraken hé. Gelukkig was de buschauffeur zo vriendelijk om me daarvoor de tijd te geven. Echt niet evident als je maar 5 cm adem- en bewegingsruimte hebt. Maar het is gelukt!

En ook al waren we alledrie steendood, toch was het de moeite waard. De hele zaterdagnamiddag hebben we bij mijn grootmoeder doorgebracht (en wat foto’s getoond van ons nieuwe huis, want zij zal jammer genoeg niet zelf kunnen langskomen), dan frietjes gaan eten met den bompa (héél gezellig) en dan richting mijn ouderlijk huis voor de nacht.

Zondag -naar jaarlijkse gewoonte- was rommelmarktdag. We hebben toch weer heel wat op de kop kunnen tikken, en dat alles voor echt zeer weinig geld. Altijd fijn vind ik, als je spullen nieuw leven kan inblazen. En toch was ik weeral vergeten te noteren welke Pixar kaartjes we nog tekort hebben. Tja, daar zijn de ruilbeurzen dan voor zeker? Nu mankeert er nog één ding op het rommelmarktverlanglijstje: 2 fietsen voor mijn steeds groter wordende meiden. Mits wat zoekwerk moet dat toch te doen zijn, niet?

Lekker ontspannend 18 mei 2009

Zoals gezegd, in een heuse opwelling ben ik gisteren met mijn dochters op de trein gestapt richting Mechelen voor een bezoekje aan Lieve. En ‘t is geweldig ontspannend geweest. Net wat ik nodig had.   De kids vinden het ook fantastisch om bij Lieve langs te gaan. De barbies zullen er wel iets mee te maken hebben maar ze zijn ook gewoon vree op hun gemak daar.

‘t Is ook wel leuk dat 4-jarigen al net wat meer zelfstandig zijn en bijgevolg gerust in de speeltuin kunnen spelen terwijl de mama met haar vriendin bijkletst op het terras een paar meter verder (vanwaar ze uiteraard een uitstekend zicht heeft op de speeltuin en automatisch elke minuut -of is het frequenter?- checkt waar haar kroost zich bevindt). Uiteraard waren ze heel gewillig om toch nog even bij ons te komen zitten toen de ijsjes op de tafel verschenen. Dat is toch wel echt genieten. Op het gemakske…

Terrasje in Duffel

Ook heel fijn is dat Yana en Niki de kippen van Lieve haar ouders hebben mogen eten geven. En ze hebben eieren mogen rapen! Dat is toch te overwegen om zo een paar kippen in de tuin te zetten (moest ik er nu net iets meer plaats voor hebben uiteraard). Het plezier dat ze daarmee hebben is leuk om zien. En de eitjes zijn véél lekkerder dan uit de winkel. Merci dat we ze mochten meenemen!

En gisteren is er dan nog een oude bekende langsgekomen bij Lieve. Kris kwam letterlijk even binnenspringen en ik moet zeggen, ik heb geweldig goed gelachen! (Veel kilootjes kwijt – volgens de theorie dat je van lachen vermagert .) Toch wel fijn om na een heel aantal jaar zo’n oude bekende terug te zien en lekker gezellig te kunnen babbelen.

Je zou denken dat Niki en Yana toch wat moe zouden worden van zo’n weekendje, wel, toch niet. Alhoewel Niki gisteren net iets sneller in slaap is gevallen dan de laatste weken de gewoonte is geworden… toch was het voor haar weer 8u gepasseerd en voor Yana weer net iets voor 9u. Tja, vanmorgen hebben ze niet moeilijk gedaan dus dan zal het wel ok zijn zeker?

Nu letterlijk 2 daagjes naar school, en dan beginnen we weer aan de toer van Vlaanderen én Wallonië…

Onverwacht 16 mei 2009

Fijn om af en toe eens heel spontaan plannen te maken… Straks springen we met z’n drietjes op de trein richting… Lieve. Geheel onverwacht voor allemaal eigenlijk maar toch wel zo leuk dat dat kan hé. En de trein is altijd een beetje reizen hé… (ook al moet ik toegeven dat ik mijn eigen tuuteke toch wel mis hoor ).

Volgend weekend beter 5 mei 2009

‘t Is me een raar weekend geweest.
Ik weet nochtans dat ik moet opletten met speciale kruiden en zo, maar af en toe vergeet ik dat, met niet zo fijne uren/dagen als gevolg. En nu heb ik er dus dagen van afgezien…   (In technische termen: darminfectie.)

Wat is er gebeurd?
Wel, vrijdag waren er op een communiefeest ontzettend lekkere hapjes waar ik me vol overtuiging aan tegoed heb gedaan. En lekker dat dat was… ‘t Was trouwens in ‘t algemeen een hele fijne namiddag met leuk gezelschap.

De kids vonden het geweldig. Eigenlijk hebben die zich met z’n allen de helft van de tijd op de trampoline bezig gehouden met springen en spelletjes zoals “Wolfje”.

<<Wolfje, wolfje, hoe laat is het: De spelers vertrekken terug vanuit hun afgebakend stuk terrein. Ze sluipen dichter bij de wolf en vragen: ‘wolfje, wolfje, hoe laat is het?’ Zegt de wolf ‘etenstijd’ dan springt hij recht en loopt hongerig achter de andere spelers aan. Zegt de wolf iets anders (bvb. zes uur) dan moeten de spelers zes stappen zetten.>>

De rest van de tijd zat verdeeld tussen de schommel en de chips/kaas/…

En ik, ik heb dus veel hapjes gegeten. Vooral van die dipsaus met die lekkere kruiden. Tja, dat heeft me mijn weekend gekost en zo heb ik weer een lesje geleerd.

Vooral jammer dat ik mijn grootmoeder niet heb kunnen bezoeken terwijl ik daarvoor speciaal zo ver gereden had eigenlijk.
Dus, volgend weekend beter!

Bij deze nog een dikke dankuwel voor de goede zorgen van mijn mama, Francis, mijn grootvader, mijn zus en schoonbroer, en zeker niet te vergeten: van mijn 2 lieve schatten die me op mijn wenken bediend hebben zonder te zeuren! (Op de verzuchting van Niki na: “nu doe ik àlles voor mama”. Met een ontzettend grappige blik en toon.)

TV in de auto 18 april 2009

Wat een fantastische uitvinding is dat, die TV voor in de auto.   De kids konden hun verbazing letterlijk niet verbergen.
‘Da’s wel leuk hé Niki’
‘Da’s wel grappig hé Yana’
giechel giechel, hilariteit alom…
en dat de hele weg van Oostende naar de Ardennen… en een week later (gisteren dus) de hele weg terug…
En zo veel rust voor mama, zonder vragen van ‘hoeveel minuutjes nog’ en ‘is het nog lang mama’. Geweldig gewoon. En ja inderdaad, vroeger moesten wij ons zelf maar zien bezig te houden onderweg maar zeg nu zelf, toch liever rustige kinderen op de achterbank dan zeurende, ruziënde, bekvechtende kids met als gevolg dat je minder geconcentreerd bent op de weg. Gelukkig zijn onze kids in ‘t algemeen bekeken sowieso meestal redelijk rustig in de auto maar toch, wat een luxe op deze manier.  Uiteraard kan de TV enkel voor de lange afstanden, maar in ons geval, valt dat nogal frequent voor.   (En trouwens ook volledig gefinancierd door de kids met hun verjaardagscentjes. )