Moet perfect kunnen, toch? Ijsjes zijn altijd lekker, zeker in de winter. En als je dan nog kan combineren door gezellig babbelend op een windstille dag lekker ingeduffeld over de dijk te wandelen is dat mooi meegenomen vind ik. ‘t Was een fijne ontspannende dag (ondertussen eigenlijk al een week geleden) en weekend…
> 500 km
doorheen 5 Vlaamse provincies met uitgebreide stops in 4 daarvan
in 2 dagen
volgepland met activiteiten…
1e stop: een blits-bezoekje aan Tante Heidi om vergeten spulletjes terug te geven
2e stop: blijven slapen bij Moni
3e stop: op bezoek bij bomma
4e stop: op bezoek bij bompa, bewonderen van de nieuwe badkamer in wording en de andere nodige aanpassingen
5e stop: richting Antwerpen voor ‘Op zoek naar Maria’ – zonder kids welteverstaan. Héél leuke musical, qua zitcomfort iets minder (alleszins toch voor de mensen die niet lenig genoeg meer zijn om de benen in de nek te gooien) maar toch zeker de moeite. Dat met een leuke babbel in goed gezelschap maakt een fijne avond… Voor herhaling vatbaar hé Lieve?
6e stop: terug richting Moni nà 2 koffies - om wakker te blijven (een effect dat iets té goed gewerkt heeft bleek doorheen de nacht)
7e stop: naar het feest van de familie Van Dyck (of volgens de helft van de familie Van Dijck). Een feest dat op papier een zeer uitgebreide brunch leek maar in werkelijkheid zowel middag- als namiddag- als avondeten bleek te voorzien (niet helemaal volgens plan denk ik maar er moet in de keuken tussen de soep en de patatten iets mis gelopen zijn 
). Alleszins was het zeer aangenaam. Zoals altijd is de start een beetje onwennig – we zien veel van die mensen enkel en alleen maar op dat +/- 5 jaarlijkse feest – maar dat lost zichzelf snel op. Ook kinderen schijnen daar absoluut geen moeite mee te hebben. Op het einde was er zelfs een klein drama want Niki, Yana en Zita schenen maar geen afscheid van elkaar te willen nemen. Zo vertederend schattig dat ze waren… Enne, we zullen echt een brief aan de Sint moeten schrijven zodat mama (ik dus) eindelijk terug haar eigen fototoestel kan terug claimen. Want zeg nu zelf, wanneer kinderen ergens zoveel passie voor hebben, kunnen we dat toch alleen maar stimuleren. (En dan moet ik tenminste niet meer vragen om alsjeblieft zelf nog eens het toestel te kunnen gebruiken. )
8e stop: na een lange leuke dag terug richting Oostende – doorheen de regen – en gelukkig zonder in slaap te vallen (om een nacht tegemoet te gaan waarin het stormt, ook niet slaapbevorderlijk).
En Sean? Die heeft ocharme 2 volle dagen (shiften van 12u) gewerkt en is uit armoede dan maar op zijn werk blijven slapen aangezien ik nu echt wel de auto nodig had. Op die dagen mis ik mijn eigen ex-tuuteke toch wel.
Zoals gezegd, in een heuse opwelling ben ik gisteren met mijn dochters op de trein gestapt richting Mechelen voor een bezoekje aan Lieve. En ‘t is geweldig ontspannend geweest. Net wat ik nodig had. De kids vinden het ook fantastisch om bij Lieve langs te gaan. De barbies zullen er wel iets mee te maken hebben maar ze zijn ook gewoon vree op hun gemak daar.
‘t Is ook wel leuk dat 4-jarigen al net wat meer zelfstandig zijn en bijgevolg gerust in de speeltuin kunnen spelen terwijl de mama met haar vriendin bijkletst op het terras een paar meter verder (vanwaar ze uiteraard een uitstekend zicht heeft op de speeltuin en automatisch elke minuut -of is het frequenter?- checkt waar haar kroost zich bevindt). Uiteraard waren ze heel gewillig om toch nog even bij ons te komen zitten toen de ijsjes op de tafel verschenen. Dat is toch wel echt genieten. Op het gemakske…
Ook heel fijn is dat Yana en Niki de kippen van Lieve haar ouders hebben mogen eten geven. En ze hebben eieren mogen rapen! Dat is toch te overwegen om zo een paar kippen in de tuin te zetten (moest ik er nu net iets meer plaats voor hebben uiteraard). Het plezier dat ze daarmee hebben is leuk om zien. En de eitjes zijn véél lekkerder dan uit de winkel. Merci dat we ze mochten meenemen!
En gisteren is er dan nog een oude bekende langsgekomen bij Lieve. Kris kwam letterlijk even binnenspringen en ik moet zeggen, ik heb geweldig goed gelachen! (Veel kilootjes kwijt – volgens de theorie dat je van lachen vermagert 
.) Toch wel fijn om na een heel aantal jaar zo’n oude bekende terug te zien en lekker gezellig te kunnen babbelen.
Je zou denken dat Niki en Yana toch wat moe zouden worden van zo’n weekendje, wel, toch niet. Alhoewel Niki gisteren net iets sneller in slaap is gevallen dan de laatste weken de gewoonte is geworden… toch was het voor haar weer 8u gepasseerd en voor Yana weer net iets voor 9u. Tja, vanmorgen hebben ze niet moeilijk gedaan dus dan zal het wel ok zijn zeker?
Nu letterlijk 2 daagjes naar school, en dan beginnen we weer aan de toer van Vlaanderen én Wallonië…
Fijn om af en toe eens heel spontaan plannen te maken… Straks springen we met z’n drietjes op de trein richting… Lieve. Geheel onverwacht voor allemaal eigenlijk maar toch wel zo leuk dat dat kan hé. En de trein is altijd een beetje reizen hé… (ook al moet ik toegeven dat ik mijn eigen tuuteke toch wel mis hoor ).
Een beetje ziek zijn heeft ons uitstapje niet kunnen bederven. Woensdag na school begon ons tripje naar Duffel. Van enige verlegenheid was er geen sprake toen we bij Lieve aankwamen. Integendeel zelfs… Spelen met de barbies, op bezoek bij de mama en papa van Lieve, nog spelen met de barbies, … Het was een heel plezante namiddag gevolgd door lekker eten en een goed bad. En dan slapen in het bed van Lieve terwijl mama en Lieve in de uitklapzetel vlogen, dat was ook een belevenis. Best wel fijn, vonden mijn meiden. En we hebben eigenlijk ook allemaal geslapen als roosjes.
Dankjewel Lieve, voor het logement!
Op donderdag hadden we best wel een drukke agenda. Eerste stop: naar Chris en Nicole (ex-buren van in Mechelen) in Rijmenam voor de jaarlijkse fotoshoot van de kids (een foto volgt maar zoals je misschien wel weet, is onze computer op de sukkel en komt er heel wat foefelwerk aan te pas vooraleer ik een cd-rom kan inlezen). Ze hebben zich geweldig goed geamuseerd en waren wonderbaarlijk genoeg ook onmiddellijk op hun gemak (in tegenstelling tot de vorige jaren). Dat heeft dan ook een hele mooie fotoreeks opgeleverd van over de 100 foto’s in 2 verschillende outfits. Ik moet ook wel zeggen dat ik ongelofelijk blij ben dat ik Chris en Nicole ken. Niet alleen zijn dat 2 hele leuke lieve mensen met een fijn gezin, Chris kan heel goed fotograferen en stelt mijn kids direct op hun gemak. En wie me kent, weet dat ik veel belang hecht aan die momentopnames op papier (allé ja, nu vooral op pc ). Een heel geslaagde voormiddag dus!
En dan le moment suprême: het geplande bezoekje aan de klas van Monique en Greet… in Mechelen. Wat hebben ze/we daar naar uitgekeken! Het ijs was op ontzettend korte tijd gebroken en de meidenbende (Oona, Yune, Yana, Niki, Pieternel) is na de kring – waar we ook de leuke brief van de klas van Frederic hebben voorgelezen en de foto’s en tekeningen hebben bewonderd - aan het tetteren geslagen… handje in handje met z’n allen… alsof ze nooit zijn weggeweest. Zo ontroerend! Eventjes tot rust komen in de snoezelruimte – een ruimte ingericht speciaal om wat sfeer te brengen, met lichtjes en kussentjes ed, héél leuk gedaan – en dan vrij spel in de klas. De tijd vloog letterlijk voorbij. Dan was het alweer tijd om naar de kring te gaan om de dag af te sluiten… zoooo snel al.
Bezoek van Niki en Yana aan de klas van Greet en Monique
En als kers op de taart kregen Yana en Niki een koksmuts mee naar huis, in het kader van het bakkersproject in de klas. Van het brood dat Monique met de kindjes samen heeft gebakken -op ambachtelijke wijze- zullen ze niet meer kunnen proeven jammer genoeg. Misschien een ideetje voor bij Frederic?
Dankjewel Monique, dat we dit bezoekje konden brengen aan de klas!! Ik krijg niet uitgedrukt hoe zeer we hiervan genoten hebben!
Op het einde was er op de speelplaats wel een moeilijk momentje voor mijn meiden. Ineens was het wat overweldigend voor hen. De kindjes van de andere klassen (letterlijk tot die in het 6e leerjaar) wilden allemaal Yana en Niki nog eens zien. De kleuters wilden nog met hen spelen. Mama was nog een praatje aan ‘t maken met de andere ouders. En dan was het ineens te veel. Al die aandacht konden ze niet meer de baas dus dan had ik terug twee beenplakkertjes. Ik kan me ook wel heel goed voorstellen dat er voor hen wel heel veel indrukken tegelijk op hen afkwamen.
Ons dagje hebben we geëindigd in ‘onze’ straat in Mechelen. Aan ons ex-huisje was er nog steeds geen beweging te zien. We zijn wel eventjes gepasseerd bij onze (ex-)buren Arnout en Vanessa. Ook fijne mensen en een leuk en zorgzaam gezin. Voor wie het trouwens niet weet, Arnout heeft zo’n kleine 4 jaar geleden Niki verzorgd toen ze een paar dagen op de neonatale afdeling in Antwerpen was opgenomen. Alleen wisten we toen nog niet dat we eigenlijk buren waren.
En dan nog een blitsbezoekje bij Jenny en Harry waar we jammer genoeg niet heel lang meer konden blijven. Ik zou daar anders uren kunnen zitten – en heb dat in het verleden trouwens al gedaan, vergezeld van lekkere koffie. Jenny, volgende keer zal ik dat wat op voorhand proberen af te spreken hé!
Vandaag dan terug naar school in Oostende, gewapend met de bakkersmuts van bij Greet en Monique. Benieuwd of ze veel zullen vertellen over hun drukke maar toch heel leuke uitstap naar Mechelen.
