Mijn grootouders in de krant: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=do3h53u4
Bomma en bompa op de foto met de thuishulp
Ik ben ongelofelijk trots op mijn mama die er alles aan heeft gedaan – en die er nog steeds zeer veel voor doet! - zodat mijn grootouders toch nog samen in hun eigen vertrouwde woning kunnen blijven… en op mijn grootouders die al bij al met al die veranderingen toch zeer goed omgaan!
Gisteren was Yana boos op me. Met een heel serieus gezicht en alle mogelijke armgebaren en boze houdingen maakte ze me dat héél duidelijk. Eigenlijk wist ze zelf ook wel denk ik dat er geen echte aanleiding voor was, maar soms kan bv vermoeidheid wel zo’n effect hebben. Dus ik breng haar heel snel aan ‘t lachen – moest ik echt weinig moeite voor doen – en in die lachbui gaat ze voluit met haar voorhoofd knal op de eettafel.
‘k Moet je niet vertellen dat dat lachen zeer snel omsloeg in een luide huilbui. Als bezorgde mama, wat doe ik, ik doe daar de magische wonderzalf op van Moni (met arnica erin), waardoor de bult – die er snel heel duidelijk opzat – en de blauwe plek miniem zullen blijven.
Vanmorgen bleek die zalf uitstekend zijn werk gedaan te hebben. Zo goed als geen bult meer en slechts een lichte blauwe schijn.
Ik vol lof over de zalf van Moni… tot de verontwaardigde reactie van Yana kwam: ‘maar mama, nu kunnen de kindjes op school de bult niet zien! Ik wil dat ze de blauwe plek en de bult kunnen zien zodat ik kan vertellen erover… Volgende keer mag je dat niet meer doen! Snif snif.’
Tja, soms is het moeilijk om goed te doen 
… horen in een wasmachine te draaien. Met de nadruk op draaien! Dus een wasmachine die er ineens de brui aan geeft, daar hebben we niets aan. Laat staan als er dan nog es van die rotbeesten (ja ja, ze waren er weer 
) de boel komen verpesten en de hoeveelheid was minstens vertienvoudigen… Dat was een dikke week geleden…
Hier lijkt het me trouwens ook het juiste moment/de juiste plaats voor een welgemeende dankuwel, een dankuwel aan pépé en Moni die vrijwillig wasmachinetijd aan ons afstonden, en aan nonkel Joeri die zelfs aan-huis-levering op zich heeft genomen (in een voor hem/hun toch ongelofelijk stresserende hectische periode).
Om nu tot mijn punt te komen:
- de dienst-na-verkoop van Krefel heeft ons binnen een redelijk correcte termijn (neutraal bekeken dan, voor mij was dat nog steeds véél te lang) van 9 dagen (incl 4 weekenddagen) een mechanieker gezonden
- die zeer behulpzame meneer stond hier zoals afgesproken voor de middag
- ik leg het probleem uit, verzeker hem dat ik de filter wel degelijk heb nagekeken en zelfs op mijn buik in dat gat van de filter heb gekeken
- en wat is nu de clou: een verdwaalde fluo oranje strijkparel zorgde er blijkbaar voor dat dat wieltje op het einde van de filter blokkeerde! Een kleine troost: de mechanieker verzekerde me ervan dat je een zaklamp nodig hebt om dat te merken
- maar dus door zo’n onnozel ding van een paar centiemen, mocht/moest ik zo’n kleine € 75 ophoesten én zat ik meer dan een week zonder dat technologisch hulpmiddel
- gratis en voor niks kreeg ik er nog een aantal algemene wasmachine-tips erbovenop (zo wordt mogelijke algenvorming in de wasmachine enkel en alleen verholpen door es te wassen met pure javel – truc om algenvorming te vermijden is minder poeder te gebruiken)
- maar on the bright side: IK KAN TERUG WASSEN!!! Of nog beter: ik kan de machine terug laten wassen!
- en ik zal mijn alertheid op kleine nietsvermoedende objecten (tijdelijk?) verhogen.
> 500 km
doorheen 5 Vlaamse provincies met uitgebreide stops in 4 daarvan
in 2 dagen
volgepland met activiteiten…
1e stop: een blits-bezoekje aan Tante Heidi om vergeten spulletjes terug te geven
2e stop: blijven slapen bij Moni
3e stop: op bezoek bij bomma
4e stop: op bezoek bij bompa, bewonderen van de nieuwe badkamer in wording en de andere nodige aanpassingen
5e stop: richting Antwerpen voor ‘Op zoek naar Maria’ – zonder kids welteverstaan. Héél leuke musical, qua zitcomfort iets minder (alleszins toch voor de mensen die niet lenig genoeg meer zijn om de benen in de nek te gooien) maar toch zeker de moeite. Dat met een leuke babbel in goed gezelschap maakt een fijne avond… Voor herhaling vatbaar hé Lieve?
6e stop: terug richting Moni nà 2 koffies - om wakker te blijven (een effect dat iets té goed gewerkt heeft bleek doorheen de nacht)
7e stop: naar het feest van de familie Van Dyck (of volgens de helft van de familie Van Dijck). Een feest dat op papier een zeer uitgebreide brunch leek maar in werkelijkheid zowel middag- als namiddag- als avondeten bleek te voorzien (niet helemaal volgens plan denk ik maar er moet in de keuken tussen de soep en de patatten iets mis gelopen zijn ). Alleszins was het zeer aangenaam. Zoals altijd is de start een beetje onwennig – we zien veel van die mensen enkel en alleen maar op dat +/- 5 jaarlijkse feest – maar dat lost zichzelf snel op. Ook kinderen schijnen daar absoluut geen moeite mee te hebben. Op het einde was er zelfs een klein drama want Niki, Yana en Zita schenen maar geen afscheid van elkaar te willen nemen. Zo vertederend schattig dat ze waren… Enne, we zullen echt een brief aan de Sint moeten schrijven zodat mama (ik dus) eindelijk terug haar eigen fototoestel kan terug claimen. Want zeg nu zelf, wanneer kinderen ergens zoveel passie voor hebben, kunnen we dat toch alleen maar stimuleren. (En dan moet ik tenminste niet meer vragen om alsjeblieft zelf nog eens het toestel te kunnen gebruiken. )
8e stop: na een lange leuke dag terug richting Oostende – doorheen de regen – en gelukkig zonder in slaap te vallen (om een nacht tegemoet te gaan waarin het stormt, ook niet slaapbevorderlijk).
En Sean? Die heeft ocharme 2 volle dagen (shiften van 12u) gewerkt en is uit armoede dan maar op zijn werk blijven slapen aangezien ik nu echt wel de auto nodig had. Op die dagen mis ik mijn eigen ex-tuuteke toch wel.
Wat blijkbaar een constante (of ‘konstante’?) wordt, is dat we telkens er bezoek is, richting zee aanzetten, ‘op aanvraag’ wel te verstaan. Niet dat dat niet fijn is hoor, maar het is gewoon heel grappig dat bezoekers het logisch vinden dat je als je in Oostende komt, je ook automatisch de zee moet gezien hebben. Wat nog grappiger is… is dat ik vroeger zelf zo één van die bezoekers was. :-)
Vandaag was dus een bezoekdag, deze keer van Moni en Francis. Dit was de eerste keer dat ze ons huisje zagen en ‘t blijft toch even leuk om die rondleiding te geven. Ondanks de bouwperikelen en de opgelopen achterstand en de nog steeds aanslepende mankementjes (en niet te vergeten de dozen en chaos) zijn we zeer fier op ons huisje. En de kinderen laten ook telkens vol trots hun roze slaapkamer en hun -niet bepaald opgeruimde- speelkamer zien.
En zoals de traditie dat vraagt, hebben we in de namiddag een strandbezoekje gepland. Een stralend zonnetje en ontzettend hoge temperaturen maakten het ideaal om ook een plonsje in de zee te wagen. Ineens dan ook de eerste echte plons in zee dit jaar denk ik. In de zomervakantie is het bij zo’n hitte dan ook echt niet aan te raden om naar zee te trekken. Of je moet al heel wat kilometers afleggen vooraleer je een plekje met zuurstof vindt. Maar op deze laatste zomervakantiedag was het dus echt wel aangenaam, nog steeds vrij druk, maar aangenaam. En net zoals vroeger, hadden de kids voldoende aan een onderbroek om de zee in te gaan. :-) Zo over de golven springen brengt toch een zekere nostalgie naar boven… Zo leuk hé, zelfs als dertiger…
Foto’s volgen wanneer ik ze doorgestuurd krijg. (Ik vind het niet zo ideaal om mijn toestel in een zanderige en natte omgeving uit te halen. Dan toch eens werk maken van een low budget toestel?)
En dan op weg naar Mémé, die nog steeds revalideert, stap voor stap. Een lekker ijsje gegeten, gelachen en gepraat, en dan met 2 vermoeide kids op de fiets terug naar huis. Jawel hoor, we laten de auto meer en meer staan nu Sean ook terug een fiets heeft. Ook al moeten we ons tempo op elkaar afstemmen (zijnde: ik iets sneller en Sean ‘iets’ of ‘iets veel’ trager), het is geweldig ontspannend om zo met z’n viertjes op stap te gaan.
Zo zit de dag er weer op. Fijn bezoek. Leuk dagje gehad!!
‘t Is me een raar weekend geweest.
Ik weet nochtans dat ik moet opletten met speciale kruiden en zo, maar af en toe vergeet ik dat, met niet zo fijne uren/dagen als gevolg. En nu heb ik er dus dagen van afgezien… (In technische termen: darminfectie.)
Wat is er gebeurd?
Wel, vrijdag waren er op een communiefeest ontzettend lekkere hapjes waar ik me vol overtuiging aan tegoed heb gedaan. En lekker dat dat was… ‘t Was trouwens in ‘t algemeen een hele fijne namiddag met leuk gezelschap.
De kids vonden het geweldig. Eigenlijk hebben die zich met z’n allen de helft van de tijd op de trampoline bezig gehouden met springen en spelletjes zoals “Wolfje”.
<<Wolfje, wolfje, hoe laat is het: De spelers vertrekken terug vanuit hun afgebakend stuk terrein. Ze sluipen dichter bij de wolf en vragen: ‘wolfje, wolfje, hoe laat is het?’ Zegt de wolf ‘etenstijd’ dan springt hij recht en loopt hongerig achter de andere spelers aan. Zegt de wolf iets anders (bvb. zes uur) dan moeten de spelers zes stappen zetten.>>
De rest van de tijd zat verdeeld tussen de schommel en de chips/kaas/…
En ik, ik heb dus veel hapjes gegeten. Vooral van die dipsaus met die lekkere kruiden. Tja, dat heeft me mijn weekend gekost en zo heb ik weer een lesje geleerd.
Vooral jammer dat ik mijn grootmoeder niet heb kunnen bezoeken terwijl ik daarvoor speciaal zo ver gereden had eigenlijk.
Dus, volgend weekend beter!
Bij deze nog een dikke dankuwel voor de goede zorgen van mijn mama, Francis, mijn grootvader, mijn zus en schoonbroer, en zeker niet te vergeten: van mijn 2 lieve schatten die me op mijn wenken bediend hebben zonder te zeuren! (Op de verzuchting van Niki na: “nu doe ik àlles voor mama”. Met een ontzettend grappige blik en toon.)
