Ochtend- en avondnieuws 30 juni 2011

Wat een dag… Vermoeiend maar leuk…

Eigenlijk zijn we vanochtend slecht begonnen. Groot drama want de tandenfee was vergeten langs ons huis te komen. Er lagen nochtans van beide dochters tandjes klaar onder hun kussen (‘t is te zeggen, 2 tanden van Niki en één tand van Yana vergezeld van een briefje met de uitleg over haar andere tand). Uiteraard heb ik uitgelegd dat het volledig de schuld was van mama en papa dat de tandenfee ons huis had overgeslagen… Ah ja, want mama en papa zijn te lang wakker gebleven waardoor de tandenfee niet durfde komen. Vanavond moeten we dus zeker tijdig in ons bedje .

De laatste schooldag hebben we afgesloten met een spontane drukke agenda: ijsje eten, even langs de kermis gaan, hotdog eten op een terrasje en dan live naar de lokale vélokoers kijken. Vooral dat laatste, geloof me, dat was niet mijn ingeving… Om de één of andere reden wilden beide kids persé aan de kant kijken naar al die ventjes die op hun fiets voorbijvlogen aan het einde van onze straat. Langs de andere kant misschien niet zo raar want als baby hebben ze op zondagnamiddagen vaak op de schoot van Pépé mee naar wedstrijden gekeken.
Heel bizar hoe enthousiast ze vandaag waren over die koers… alhoewel, het heeft wel sfeer natuurlijk. (Ik voelde me tussen al die supporters dus echt als een vis op het droge.)
Kijken alleen was niet voldoende, onze dames wilden absoluut weten waar de eindstreep was… Met als gevolg dat we zo ongeveer de helft van het parcours helemaal afgestapt hebben… Tja, goed voor de fysiek zeker… Best een leuke avond zo…  

Toch ook even een nostalgische noot: vandaag sluiten we de kleutertijd van onze dames officieel af… Binnenkort starten Yana en Niki in het eerste leerjaar. Ze kijken er enorm naar uit en ze zullen er deugd van hebben. Maar ‘t is toch afscheid nemen van een periode… in het dubbel dan nog… Een beetje een weemoedig gevoel (voor mij dan toch) maar toch ook zeer fijn voor hen… Ze zijn er klaar voor (en de mama bijna) .

Grote wasjes, kleine wasjes… 15 februari 2010

… horen in een wasmachine te draaien. Met de nadruk op draaien! Dus een wasmachine die er ineens de brui aan geeft, daar hebben we niets aan. Laat staan als er dan nog es van die rotbeesten (ja ja, ze waren er weer ) de boel komen verpesten en de hoeveelheid was minstens vertienvoudigen… Dat was een dikke week geleden…

Hier lijkt het me trouwens ook het juiste moment/de juiste plaats voor een welgemeende dankuwel, een dankuwel aan pépé en Moni die vrijwillig wasmachinetijd aan ons afstonden, en aan nonkel Joeri die zelfs aan-huis-levering op zich heeft genomen (in een voor hem/hun toch ongelofelijk stresserende hectische periode).

Om nu tot mijn punt te komen:
- de dienst-na-verkoop van Krefel heeft ons binnen een redelijk correcte termijn (neutraal bekeken dan, voor mij was dat nog steeds véél te lang) van 9 dagen (incl 4 weekenddagen) een mechanieker gezonden
- die zeer behulpzame meneer stond hier zoals afgesproken voor de middag
- ik leg het probleem uit, verzeker hem dat ik de filter wel degelijk heb nagekeken en zelfs op mijn buik in dat gat van de filter heb gekeken
- en wat is nu de clou: een verdwaalde fluo oranje strijkparel zorgde er blijkbaar voor dat dat wieltje op het einde van de filter blokkeerde! Een kleine troost: de mechanieker verzekerde me ervan dat je een zaklamp nodig hebt om dat te merken
- maar dus door zo’n onnozel ding van een paar centiemen, mocht/moest ik zo’n kleine € 75 ophoesten én zat ik meer dan een week zonder dat technologisch hulpmiddel
- gratis en voor niks kreeg ik er nog een aantal algemene wasmachine-tips erbovenop (zo wordt mogelijke algenvorming in de wasmachine enkel en alleen verholpen door es te wassen met pure javel – truc om algenvorming te vermijden is minder poeder te gebruiken)

- maar on the bright side: IK KAN TERUG WASSEN!!! Of nog beter: ik kan de machine terug laten wassen!
- en ik zal mijn alertheid op kleine nietsvermoedende objecten (tijdelijk?) verhogen.

Uitspraakjes en nog vanalles 5 juli 2009

Hoe leg je een kind uit wat duinen zijn? In mijn absoluut niet wetenschappelijke uitleg  kwamen de woorden zand, planten om het zand op de plaats te houden, heuvelachtig (dus op en neer) en achter zee en strand.

Niki: “Gaan we dan nu naar het op-en-neer-strand mama?”
Ik: “En hoe noem ik dat weer?”
Yana: “Gaan we dan nu naar de duiven mama?”

En inderdaad, die namiddag zijn we samen met mémé en pépé langs het duinenweggetje geweest. Héél leuk zo in het zonnetje maar toch wel een teleurstelling voor Yana en Niki. Want wat bleek: in tegenstelling tot wat ik me herinner van die specifieke duinen, is daar bijna geen zand meer maar vooral véél planten.  Geen punten gescoord dus.  Maar het was toch een hele leuke namiddag. Voor mémé was dit de eerste keer dat ze terug naar buiten kon sinds haar operatie. En wat heeft ze genoten van de kids, van de bloemen en planten, van de voorbijgangers, …

En dat was ineens ook de eerste namiddag waarop we met z’n viertjes met de fiets weg waren. Op de middag is Sean nog snel de fiets van zijn pé mogen gaan halen, dan in de gauwte een fietsstoeltje gekocht, en hup, weg waren we. Zooooo zalig.

Speelgoed 6 maart 2009

“Mama, ik mis mijn speelgoed.” Kleine tekens aan de wand die tonen dat onze meiden zo langzamerhand ook wat heimwee beginnen krijgen naar ‘hun’ spullen. Ze snappen wel dat dat allemaal in de container zit en daar ligt te wachten tot ons huis klaar is. Maar wat ze niet snappen, is waarom dat allemaal zo lang moet duren. En eigenlijk, is het voor ons alle 4 soms wat moeilijk te snappen. En eigenlijk, heb ik ook zin om eens goed door te zeuren daarover. Maar langs de andere kant, zijn we ontzettend dankbaar dat we ondertussen bij Mémé en Pépé mogen logeren. Ondertussen hebben we zo’n beetje een ritme gevonden voor de dagdagelijkse taken, en de dagen kabbelen verder. Maar toch gaat er niets boven je eigen spullen in je eigen huis waar je kan doen wat je wilt wanneer je wilt. En dat bedoelden Yana en Niki dus eigenlijk ook…

Verhuis naar Oostende 18 februari 2009

Voor wie het nog niet wist, sinds 1 februari 2009 zijn wij -in Sean z’n geval: opnieuw- Oostendenaars. Tot nader order hebben we onze intrek genomen bij de schoonouders (merci Mémé en Pépé!). ‘t Is een beetje geven en nemen met z’n zessen en met een hond en 3 katten maar al bij al lukt het ons vrij aardig vind ik. Oorspronkelijk zou het voor een maandje of 2 zijn, nu kijken we al tegen een maand of 3,5 aan… time will tell.

Yana en Niki zijn ons al een maandje voorgeweest en gaan al sinds 5 januari naar de lokale Freinet school. Frederic (ja ja, een meester ) kreeg al direct de stempel ‘dat is een hele lieve’, en al zo’n reactie in de 1e week is een heel compliment! Dus bedankt Frederic, dat je mijn meiden zo op hun gemak hebt gesteld. En bedankt Nele, voor de knuffels en voor de extra aandacht. En bedankt tante Nicole, voor je zorgzaamheid.
En een dikke dankjewel voor Mémé en Pépé om voor hen te zorgen.
Bedankt! Yana en Niki waren en zijn in goede handen.