Gesprekje vanmorgen 3 mei 2010

Yana: “mama, mag ik ‘meteren’”? (= met zo’n rolmeter 101 dingen beginnen meten)
Mama: “nu niet schatje, we moeten ons klaarmaken. Zou jij later dan eigenlijk landmeter willen worden?” (want “meteren” hoort echt tot haar favoriete bezigheden)
Yana: “nèèèèè, want dan ben ik een werkman”
Mama: “en wil jij geen werkman zijn dan?”
Yana: “natuurlijk niet, dan wil ik een echte prinses zijn”
En terwijl ze verder naar beneden gaat: “en dan moet ik natuurlijk een echte kroon hebben…”

Noot: word ik dan een koningin?

Carnaval 8 maart 2010

Elk jaar moeten we er minstens één keer aan geloven… zich verkleden doen Niki en Yana bijna alle dagen… maar zo één keer per jaar is er dan dat echte carnavalfeestje op school… met confetti (herbruikbaar tot in het oneindige, want eens gegooid graaien de kinderen weer hun handjes vol om opnieuw te gooien), met schmink, met muziek, dansjes, spelletjes, chips, en vooral met veel vriendjes! Al is het niet mijn favoriete dag van het jaar, toch kan ik niet anders dan met volle tuigen te genieten van zoveel enthousiasme en plezier. Het lijkt ook een traditie te worden dat we de deuren op het einde achter ons toetrekken samen met de leerkrachten en alle helpende handen – na een uurtje in de weer geweest te zijn met sjouwen en slepen, met borstel en blik. Ook dat kan op evenveel bijval rekenen van mijn 2 pagadders.

Dit jaar kon Sean er opnieuw bij zijn – tot de ‘plicht’ hem naar het sportcentrum riep om zijn tafeltennis plunje aan te trekken en te scoren voor het team – met afgelopen zaterdag een overwinning als resultaat.

Sean, bruid Niki, prinses Yana

Bij de jaarlijkse koekjes-aan-een-touwtje-eetwedstrijd heeft Niki een prijs gewonnen – die tot haar grote verdriet nadien meegenomen bleek te zijn door iemand anders. Kleine troost: ze heeft dan zelf een speciale stylo op de grond gevonden die een beetje dienst kon doen als vervanging. Maar met haar eigen woorden (al snikkend): ‘Maar stylo’s hebben we al genoeg mama! En zo’n bellenblaas niet!!’ Tja… soms kan het hard gaan hé…

Ook een terugkerend fenomeen is de verkiezing van een prins en prinses carnaval. Om de winnaars te bepalen wordt er een soort van stoelendans (maar dan met van die kersenpit-achtige zakjes) georganiseerd in de categorieën kleuters en lagere school, telkens voor jongens en meisjes. En weet je wat?!!! Yana is prinses carnaval samen met haar prins Kiandro!!! Super toch. Hoe een mens zo kan opgaan in een spel, geweldig toch… Zo fier als een gieter was ik, en zo blij als een klein kind! Vooral omdat Yana vrijwel ontroostbaar was voordien, toen ze de prijs in de koekjeswedstrijd aan haar neus had moeten laten voorbijgaan…

Yana en Kiandro

 Ook al ligt mijn huis vol confetti, toch vond ik het een zeer fijne en ontspannende namiddag. De sfeer zat goed, de ambiance was er, de kids hebben zich super geamuseerd, … Wat heeft een mens nog meer nodig…

Bezoek uit Mechelen 20 september 2009

Op het einde van de zomervakantie nog een heel groot hoogtepunt: bezoek van 2 vriendinnetjes uit Mechelen!!! Ons huisje was net wel (alhoewel, eigenlijk niet echt helemaal) ‘bezoekklaar’. Yune en Pieternel stonden volgens de mama’s ook al te popelen om langs te komen. En ook al waren de eerste minuten een klein beetje onwennig, dat ijs was ontzettend snel gebroken. Daar zaten we dan met 3 mama’s alleen in de living, terwijl het enthousiasme van de 4 dames vanuit de speelkamer helemaal tot beneden toe te horen was.

Yune, Pieternel, Niki, Yana

Naast verkleedpartijtjes hoort ook verstoppertje tot de favorieten:

Verstoppen... rarara waar ben ik

En hilariteit alom, ondanks dat de meiden zich keer op keer bijna op dezelfde manier verstoppen…

Verstoppertje - gevonden

Zoals een beetje te verwachten was, was het afscheid net iets moeilijker. Na een kort bezoekje aan het strand nog een laatste keer dag zwaaien naar de trein… Een heel leuk dagje zat er op… En weer een leuke herinnering erbij…

Op logement 26 april 2009

Het stond al eventjes op de agenda, dit weekend mochten Yana en Niki op logement bij nonkel Joeri en tante Ilse. Gisteren zaten we letterlijk net te ontbijten: “gaan we nu al naar nonkel Joeri, mama?”. Vol ongeduld hebben ze letterlijk hun ontbijt naar binnen gewerkt en dan mij aangespoord om sneller de zak klaar te maken zodat ze konden vertrekken. En daar gingen we dan… met de fietskar op weg naar nonkel Joeri. Met veel moeite heb ik nog een zoen en een ‘tot morgen’ gekregen en dat was het dan.   Goh, toch geweldig dat ze zo graag naar hun nonkel gaan. (Hetzelfde scenario doet zich voor als ze mogen op bezoek gaan bij tante Heidi.) Een familieband is zo ontzettend belangrijk.

Het weekend zat vol met ravotten, knutselen, tekenen, tv kijken, in bad gaan, mee feesten met de vrienden van tante Ilse en nonkel Joeri voor de verjaardag van tante Ilse, lekker veel ijs eten als dessertje, en dan verbaasd opkijken wanneer ik rond 17 uur alweer voor de deur sta… ‘k Heb dan zelf ook nog een heel lekker ijsje kunnen mee-eten… Jammie!

Dankjewel Joeri en Ilse! De kids hebben ervan genoten! En ik ook. Lekker lang gelezen vandaag, en lang op bezoek geweest bij Doris. Een rustig dagje.

Even een sneak preview op de volgend hit die mijn meiden nu aan ‘t verzinnen zijn terwijl ze eigenlijk horen te slapen: “ik ben nog nooit dood gegaan (met een hoge noot erin) en nu ga ik dood (met wat drama en vol passie)” en dan gaat het over iets van “een prins, een oude prins, die zo mooi kan buigen, en dan kan ik zo trouwen met jou” (noot: Yana is blijkbaar de prins, Niki de prinses). “Ik blijf bij jou.” “Ik ben verjaard, krijg ik kadootjes?”  ”Ben jij ook ziek?” “Ja!” “Ik moet bij jou in het ziekenhuis.”
Ik vermoed dat het eerder een musical wordt.

Last minute 13 maart 2009

Allé hup, even volledig plannen omgooien en een verjaardagsfeestje organiseren tegen nu zondag ipv binnen 2 weken. De prinsessentaarten (heel belangrijk, in ‘t meervoud, voor elk één) zijn besteld, met als thema Sneeuwwitje en Ariël. Kadootjes had ik al gekocht. Nu nog vlagjes, ballonnen, bordjes en andere attributen vinden. Dat zal dan al hun 4e verjaardag zijn!! En aangezien ons huis – nog steeds – niet klaar is (en dat in de volgende 2 maand ook zeker nog niet zal zijn), kunnen we gelukkig feesten bij nonkel/peter (van Niki) Joeri en tante Ilse. Dankjewel!

Maya en Niels 1 maart 2009

Wat een nostalgie… Maya de Bij en Niels Holgersson is iets van uit mijn kindertijd en toch blijven Yana en Niki daar ontzettend geboeid naar kijken. Het moet dus toch niet allemaal flitsend en snel gaan of heel kleurrijk zijn. Ze zijn wel goddelijk om te zien: met hun prinsessen en feeën kostuum, inclusief kroontje, toverstaf, armband en ketting en dan met open mond en haast onbeweeglijk naar dat zwarte beeldkastje zitten staren.

Vandaag houden we een echte rustdag. Lekker luieren… om dan morgen weer aan een nieuwe schoolweek te beginnen. Het was me een vakantieweekje… Yana ziek, dan Niki ziek, dan ik ziek om uiteindelijk pas sinds gisteren terug beter te zijn. En eerlijk gezegd vind ik die buikgriep toch niet om te lachen. Wat een ellende. Maar we hebben ons niet helemaal laten kisten. Het is toch gelukt om een aantal daagjes op familiebezoek te gaan in ‘het binnenland’ zoals hier (in Oostende) nogal eens gezegd wordt. En ondanks de ongemakken hebben we ons best wel geamuseerd. Op één paniekmoment na dan: vrijdag in het zwembad (gelukkig waren we al wat aan de beterhand toen) sloeg Yana per ongeluk mijn bril van mijn neus… op de glijbaan… in de drukte… en dan is het een hele kunst om die terug te vinden als je maar met moeite ziet en er constant terug mensen naar beneden glijden. Nog maar eens een welgemeende dankjewel aan de jongeman die tussen al dat glijgeweld naar beneden dook om mijn bril te recupereren! Wat een opluchting.