Slaap kindje slaap 2 september 2010

Weetje: wist je dat Niki nooit slaapt? Echt waar, ze slaapt NOOIT. Ze moet ook NOOIT rusten. Als we zo ‘s avonds nog even de kamer binnengaan doet ze altijd alsof ze slaapt – zodat we niet boos zouden worden. 
Wanneer het over slapen of rusten gaat terwijl er anderen bij zijn, herinnert ze me er telkens weer aan – met een knikje, een gebaar of met woorden – ‘weet je nog mama, wat er ‘pesjaal’ is aan mij?’.  Zo van ‘die andere volwassenen weten er niks van, maar jij mama, jij weet wel wat er gaande is hé?’. Let wel, op verzoek legt ze graag uit wat haar onderscheidt van de anderen op gebied van dat avondritueel.

Dat slaapgebrek duurt nu al een aantal maanden. Misschien toch een keertje naar de dokter gaan?

Kleine update 22 januari 2010

Voor de nieuwsgierigen: dat apart slapen lijkt toch maar van korte duur geweest te zijn. Na twee nachten voor Yana en één nacht voor Niki was de lol er blijkbaar af. Nu ja, de optie blijft open dus we zullen wel zien hé. Maar voorlopig dus nog niet herinrichten…

Waarom zou je ook apart willen slapen als je zoveel fun kan maken met z’n tweetjes op één kamer. Ze zijn hier weer aan ‘t gieren in een blijkbaar zeer leuke fantasiewereld! Morgen weekend dus dan valt dat op zich nog mee hé. Vooral als dat wilt zeggen dat ik morgen rustig kan wakker worden.

Twee aparte kindjes – deel 2 18 januari 2010

Zo zie je maar weer dat elk kind verschillend is en aparte noden heeft. Zoals jullie gelezen hebben was het Yana die eens wilde apart slapen – met onverwacht succes voor zowel Niki als Yana (ook al heb ik eigenlijk Niki toch wat moeten overtuigen dat Yana het recht had die keuze te maken, zonder dat met Niki te checken).

Niki heeft dan denk ik al haar stoerheid bovengehaald door te stellen dat zij daags nadien (gisteren dus) ook wel eens boven wilde slapen – terwijl Yana niet akkoord was dat zij dan opnieuw op hun gezamelijke slaapkamer moest slapen (want dan ‘hoort’ ze geluiden – geen idee welke want volgens mij is het daar muisstil maar bon, of onze buren moeten misschien soms wat geluid produceren – hun kamer ligt naast de keuken van de buren).

Afin, zo gezegd zo gedaan. Beide kids vielen weer vlotjes in slaap… tot een uur of vier vannacht er ineens twee -zeer koude- voetjes onder mijn dekbed kropen. Niki was bang zo helemaal alleen boven. Dus niet zozeer het feit van apart slapen was moeilijk voor haar, maar wel de nabijheid van anderen. Dus in tegenstelling tot de mogelijk volgende moeilijkheid – zijnde ‘wie mag dan boven en wie beneden indien we 2 aparte slaapkamers inrichten – lijkt die horde ook ineens genomen.

Maar ik blijf erbij, eerst nog een aantal nachten afwachten vooraleer we drastische maatregelen nemen.

Blij verrast 17 januari 2010

Ik moet bekennen dat ik moeilijkheden had voorzien gisterenavond of vannacht. Awel, niets van dat. Vanmorgen kwam eerst Niki binnengeslopen – rond het respectabele uur van half acht maak ik er geen probleem van dat ze nog even tussen ons in bed kruipt. Een kwartiertje of zo later opnieuw de deur open – niks geen goede morgen – en ‘t eerste dat er uit komt bij Yana: ‘mogen we hier televisie kijken’. ‘Nee’ zeg ik, meer niet en hup, weg is ze, terug naar boven om wat te gaan spelen. En dat terwijl ik in spanning wachtte op enige vorm van rapportage over het al dan niet leuk zijn van apart te slapen… Niet dus. ‘t Was een ochtend als alle andere blijkbaar. Bij navraag kreeg ik ook positieve – alhoewel ook vrij neutrale – feedback. Ja, ‘t was leuk. En straks slaapt Niki op de speelkamer en Yana in haar bedje. Ok dan!

Moesten ze dit nu een aantal weken willen volhouden, gaan we toch serieus overwegen om effectief aparte slaapkamers te maken. Ook al moet ik toegeven dat dat net iets minder praktisch zal zijn maar bon, dat nemen we er wel bij. (Want nu kan die deur van de speelkamer – die dan nog es helemaal boven is – gewoon lekker toe; als elk een slaapkamer heeft met in elke slaapkamer speelgoed, tja, dan zal er toch iets meer opgeruimd moeten worden. )

Dochter van haar vader 22 juni 2009

Dat is toch zo ontzettend herkenbaar. Gisteren rond 20u lagen beide dames in hun bed met strikte orders om deze keer geen theateravond in te lassen maar wel degelijk de ogen en vooral die tater dicht te houden. Missie geslaagd… althans voor Niki. Zonder de afleiding van Yana is zij vrij vlug in slaap gevallen. Yana daarentegen… die heel braaf bleef liggen tot ongeveer een uur of 9, geraakte maar niet in slaap. En die was dus klaarwakker hé. Uiteindelijk heeft ze rustig heel even mee tv gekeken bij mij in bed (en dit is niet de gewoonte, was de eerste en hopelijk laatste keer dat ik dat toegestaan heb) voor een minuutje of 10. Dan is ze flink naar bed gegaan om dan toch nog die oogjes te laten zakken.
Enne, ‘s morgens het tegenovergestelde liedje uiteraard. Ik heb haar quasi moeten recht trekken om haar wakker te krijgen…
Absoluut een dochter van haar vader!

“‘t is gezellig mama” 26 april 2009

Net (21u10) nog es de kamer binnengeweest om te zeggen dat ze nu echt wel moeten slapen. Ik doe de deur open. Yana staat naast haar bed gedrapeerd in haar Nemo-deken met haar zonnebril op haar neus en zo snel ze kan: “ik moest nog naar ‘t toilet”, met een heel schaapachtige blik. Niki zit in haar bed, ook gedrapeerd in haar Nemo-deken en met een zomerhoed op haar hoofd. “Ik moet ook nog pipi doen.” 

Zo serieus als ik me maar kan houden vertel ik dat het nu echt wel slaaptijd is. En net als ik de deur dichtdoe hoor ik Yana nog zeggen “Maar ‘t is gezellig mama”. Hilarisch toch. Afin, je had het moeten zien…