Vanalles en nog wat 2 mei 2012

Wist je dat…

• Yana gisteren op een grote fiets (24″) gefietst heeft… ze was er wel moe van maar dat gaat nogal vooruit!!
• Niki absoluut nog niet op een grotere fiets wilt rijden… alles op zijn tijd
• we afgelopen zaterdag – met een maandje vertraging – een familie-verjaardag-feestje hebben gehouden voor de kids en dat we net iets te veel desserts voorzien hadden?

  

  Alhoewel, kan je ooit teveel desserts voorzien? Is én chocomousse (ook al was die wat geklonterd – chocolade te koud geworden bij het mengen) én een crème-au-beurre taart én versierde cakejes én gewone cake teveel van het goede? Allemaal zelf gemaakt hé!

  

• cupcakes versieren met de kids geweldig leuk en oersimpel is als je van die voorgekleurde marsepein en suikerpasta koopt (al weet ik nog steeds niet voor welk soort van toepassing je best welke van de twee gebruikt – wij hebben gewoon naar de kleurtjes gekeken om te beslissen)?

  

• de kids trouwens hele leuke kadootjes hebben gekregen waar ze al heel vaak mee gespeeld hebben de laatste dagen!
• we trouwens nog het klasfeestje voor hun verjaardag moeten doen?
• het € 100 kost als je op een feestdag een slotenmaker nodig hebt om binnen te kunnen als je aan de binnenkant overal sleutels hebt laten opzitten?
• dat diezelfde slotenmaker in zo’n 20 seconden ‘binnen breekt’ als de deur gewoon toe getrokken is (want de deur in het slot draaien gaat uiteraard evenmin als de sleutel erop zit)?
• ik nog gigantisch veel te doen heb voor mijn eindwerk en dat ik in juni niet klaar zal geraken?
• ik nog slechts vijf examens en een eindwerk verwijderd ben van de titel ‘gezinswetenschapper’?
• ons huis zaterdag toch enkele uren volledig (allé, toch vrij volledig) aan kant geweest is?
• het gisteren gezellig – en lekker! – was op het familie-verjaardagsfeestje van ‘tante’ Ilse?
• het zonnetje deugd heeft gedaan!
• ik nog zoveel meer zou kunnen bedenken om te zeggen maar dat ik toch maar beter voor school verder werk?

Tot de volgende!

De kleine dingen 28 maart 2012

Wist je dat:

• we zonet op twee uur tijd maaltijdcheques hebben afgehaald, de kinderen van school hebben gehaald, 6 paar schoenen voor de kids gevonden (en betaald) hebben in 2 verschillende winkels, nog naar de Zeeman geweest zijn om uiteindelijk de kids af te zetten voor hun maandelijkse woensdagnamiddag activiteit?
• de Zeeman door beide kids als ‘mama, dat is hier zo leuk’ werd bevonden? Waarom? Wel, er was geen volk dus ze konden vrij doorheen de hele winkel crossen, spulletjes passen, speelgoed bekijken, voor de spiegel staan draaien met armbandjes, diadeems en sjaaltjes om uiteindelijk – met hun eigen centjes – elk 2 accessoires (tegen een spotprijs!) te kopen… GEWELDIG! Zowel de verkoopster als de mama en de papa vonden het super. Waarom nog naar een duur pretpark gaan als je gewoon naar de Zeeman kan?
• onze twee dames onderaan elk twee tanden kwijt zijn en bovenaan Niki eentje en Yana twee?
• Yana ‘s morgens zeer graag en lang voor de spiegel staat te paraderen – want ze heeft nu zo’n spiegeldeur aan haar metershoge kleerkast?
• Niki vaak al helemaal gewassen (alhoewel ik me afvraag of ze dan ook echt goed gewassen is ) en aangekleed is tegen dat de rest van het gezin opstaat? Zij heeft dan weer véél meer tijd nodig bij één specifieke ochtendlijke bezigheid waar ik verder niet over in detail ga treden…
• Yana geweldig graag en zeer gedreven gaat tafeltennissen?
• Yana eigenlijk nog eens heel graag naar haar vriendinnetjes in Mechelen wilt?
• het hier aftellen is tot de BIG day op vrijdag wanneer de dames zeven jaar worden?
• dat het evenzeer aftellen is tot we naar de camping kunnen met z’n allen… liefst onder een stralend zonnetje…
• Niki en Yana zeer fervente lezers zijn?
• we gisteren rekenoefeningetjes hebben gedaan met ons drietjes en dat we op een bepaald moment een spelletje ‘om ter snelst’ begonnen met de rekenkaartjes van school?
• we met dat spelletje op een willekeurig moment zijn gestopt en dat bleek bij het tellen van de kaartjes dat Niki en Yana elk exact 24 keer het snelst geweest zijn?! Hilarisch! Tja, zei Niki, dat komt omdat wij tweelingen zijn hé mama… We hebben ons een kriek gelachen… De kleine dingen in het leven.
• ik blij ben dat het me terug lukt om van die kleine dingen te genieten en de (school)boel dan even de boel te laten?

Geniet nog van de dag…

Dagje sporen 17 april 2010

Even heb ik getwijfeld… Ingaan op de verjaardagsuitnodiging van een vroeger schoolvriendinnetje van Yana en Niki – en dus een bijbehorende planning opstellen? Of me het over-en-weer gerij besparen en ‘s avonds thuis zijn met de kindjes om de verjaardag van Sean te vieren? Ik vond het niet kunnen om de verjaardag van Sean over te slaan dus mijn beslissing was eigenlijk min of meer gemaakt… maar dan vroeg Sean zich doodleuk af waarom ik in hemelsnaam die uitnodiging zou afslaan… want voor de kids zou het fantastisch zijn en eigenlijk vieren we onze verjaardagen thuis ook niet echt… Dus vandaar, zonder schuldgevoel, kon ik onze daguitstap beginnen plannen.

Bij gebrek aan eigen vervoer, moest het hele schema gebouwd worden rond het openbaar vervoer. Treinen op zich is voor mij geen probleem – integendeel, vind ik heel leuk en ontspannend zelfs. En de kids zijn ondertussen ook groter, en kunnen zich ook al iets meer (en vooral langer!) aan één stuk met hetzelfde bezig houden… plus de trein is voor hen een fantastisch vervoermiddel… kan geen auto tegenop…

In plaats van de kinderen – en eigenlijk ook vooral mezelf – te moeten opjagen van bij het ontwaken, hebben we er eigenlijk onze tijd voor genomen ‘s ochtends… Met de bus naar het station, de trein op om 11u, in Mechelen frietjes gaan eten, met de bus tot onze bestemming… heel vlotjes ging dat… en zo relaxed! Moet ik absoluut meer doen.

Op het feestje zelf bleek ik totaal overbodig. Niet dat ik anders verwacht had maar toch… de uitnodiging om zelf een wandelingetje of zo te maken viel niet in dovemansoren. Al wandelend, ben ik uiteindelijk aanbeland in ‘onze’ vroegere straat om een koffietje te gaan drinken bij de buurvrouw! Zo gezellig en toch ook wel wat nostalgisch…
De nieuwe eigenaars van ‘ons’ huis bleken niet thuis maar hadden wel hun gordijn maar tot in de helft hangen. Daar heb ik de onbeleefde nieuwsgierige voorbijganger gespeeld door heel onbeschaamd vanaf de overkant van de straat binnen te gluren. Hm, kan dat nog door de beugel? Mijn aangeboren nieuwsgierigheid kon niet beteugeld worden .

Terug op het feestje wilden mijn 2 pagadders absoluut nog van geen wijken weten – eerlijk gezegd zou ik me zorgen gemaakt hebben moesten ze wel weggewild hebben. Al bij al was dat een uitstekende gelegenheid voor opnieuw een leuke babbel. Deze keer met iemand waarmee ik – ondanks dat ik hem nog nooit ontmoet had -  blijkbaar toch een aantal linken heb. Ten eerste is hij de broer van de mama van Yune, ten tweede heb ik blijkbaar bij hun papa gesolliciteerd 4 jaar geleden (afgesprongen na het 4e gesprek ) en ten derde lijkt onze levensvisie wel heel goed overeen te komen…

Nog een aantal tekeningen later konden Niki en Yana eindelijk overtuigd worden om hun spullen bij elkaar te zoeken. Van deze keer hebben we trouwens de weg naar het station te voet afgelegd, letterlijk op hun allerlaatste restjes energie. Maar wie dacht dat ze dan zouden slapen op de trein had het dik mis. Kleuren, foto’s maken, tateren… tot in Oostende. Ze hebben dat zo flink gedaan!

Zo’n dagje op en af is dus zeker voor herhaling vatbaar. Misschien een optie om ook dat andere vriendinnetje zo nog eens te bezoeken?

Juletje 30 maart 2009

Al 4 jaar zijn mijn meiden! Ik kan niet beschrijven hoe raar dat voelt soms. Wat gaat dat snel! (Clichés zijn niet voor niets clichés geworden.)

Op een speciale dag horen er uiteraard ook speciale privileges bij.
Zo is er de verplichte kroon op princessenmaat gemaakt door mama, ik dus.  
Vandaag mochten ze ook het kadootje van Frederic uit de verjaardagsdoos halen (ook al zijn ze datzelfde kadootje nu in de klas vergeten).
Ze mogen zelf kiezen welk gebakje of zo er mee kan naar school. Nu is dat ipv de tradionele wafels à la papa (door ziekte geveld) een cake van bij de bakker geworden (waarvan ik sterk twijfel of er voldoende van was maar ik heb alleszins geen klachten gehoord).
Blijkbaar heeft de hele klas voor elk een leuke tekening gemaakt en dat heeft Frederic dan vliegensvlug omgetover tot een fijn boekje. Heel leuk als souvenir.
En dan… een extra logé speciaal voor de verjaardag: Jules die mag blijven slapen. Een heel fijn idee. Jules heeft mee de slaaprituelen gevolgd van pyama aandoen, tanden poetsen, op het potje (ook al heeft hij eerst naast de pot geplast, foei Jules), zoentje geven/krijgen, … Maar dan de hamvraag, bij wie mag Jules nu slapen vannacht. Aangezien we zelf op -lang- logement zijn zitten we een beetje krap en slapen de meiden in reisbedjes ipv in een groot bed. Toch heb ik er niets anders op gevonden dan ze uiteindelijk samen in één reisbed te laten slapen met Jules tussen hen in. Wel riskant maar blijkbaar doenbaar. En ik moet zeggen,  dat is de eerste keer sinds dagen dat ze zo snel in slaap zijn gevallen.   

Jules op logement bij Yana en Niki

Uiteindelijk is er dus een oplossing gevonden voor Jules, maar toch moet ik stilletjes toegeven ik het daar wat moeilijk mee heb. Ik heb twee meiden met elk een eigen identiteit en met elk dezelfde rechten dus ook op hun verjaardag zou dat moeten tellen. Maar jammer genoeg is dat niet altijd even simpel en haalbaar. Zo zullen ze ook nooit (denk ik toch niet) een uniek eigen verjaardagsfeestje (ze hebben wel steeds elk een eigen taart!) hebben. Ook dat moeten ze met elkaar delen. Langs de andere kant, ze zijn met 2 om hun door moeilijkere momenten te loodsen. Ze hebben veel aan elkaar omdat ze op hetzelfde niveau communiceren en spelen. En zo kan ik nog wel een aantal voordelen opnoemen.

Dat zal ook allemaal een beetje bij het leven horen hé. Een beetje geven een beetje nemen…

Last minute 13 maart 2009

Allé hup, even volledig plannen omgooien en een verjaardagsfeestje organiseren tegen nu zondag ipv binnen 2 weken. De prinsessentaarten (heel belangrijk, in ‘t meervoud, voor elk één) zijn besteld, met als thema Sneeuwwitje en Ariël. Kadootjes had ik al gekocht. Nu nog vlagjes, ballonnen, bordjes en andere attributen vinden. Dat zal dan al hun 4e verjaardag zijn!! En aangezien ons huis – nog steeds – niet klaar is (en dat in de volgende 2 maand ook zeker nog niet zal zijn), kunnen we gelukkig feesten bij nonkel/peter (van Niki) Joeri en tante Ilse. Dankjewel!